Ta bi în’in büyüklerinden. Tam adı Amr bin Şuayb bin Muhammed bin Abdullah bin Amr bin el-As el-Kureşî es-Sehmî; künyesi Ebu İbrahim’dir. Abdullah bin Amr bin As’ın torunudur. Taiflidir, sık sık Mekke’ye gider gelirdi. 118 (m. 736) senesinde Taif’te vefat etmiştir.
O, babasından, halası Zeyneb binti Ebu Seleme, Tavus, Süleyman bin Yesar, Mücahid, Ata, Zührî ve Sa’id el-Makberî gibi kimselerden hadis öğrenmiştir. Ondan da Ata, Amr bin Dinar, Zührî, Yahya bin Sa’id, Hişam bin Urve, Katade, Mekhul, Yahya bin Ebu Kesir ve daha birçok kişi hadis öğrenmiştir.
Onun rivayetleri hadis alimleri arasında güvenilirlik yönünden farklı derecelerde telakki edilmiştir. Yahya el-Kattan; “Eğer Amr bin Şuayb’dan sika raviler hadis rivayet ederse, o sikadır ve o hadis delil olarak kullanılabilir.” derken, Sünen-i Erbaa sahipleri, İbn-i Huzeyme ve İbn-i Hibban onun hadislerinin hüccet olduğu söylerler. İcîlî ve Nesâî ise onun sika olduğunu söylemişlerdir. Abdullah bin Amr bin As’ın meşhur “Es-Sahife’tü’s-Sadika”sı Amr bin Şuayb’a intikal etmiş, o da bu sahifeden hadis-i şerif rivayet etmiştir.
