Hadis âlimlerinin büyüklerinden. İsmi, Muhammed bin İbrahim bin Ali el-İsfehânî; künyesi, Ebu Bekr’dir. “Attar” lakabı ile meşhur oldu. İsfehanlı olup, doğum tarihi belli değildir. Hadis ilmini öğrenmek için çok yeri dolaştı. Birçok âlimden ilim alıp hadis-i şerif dinledi. Hafız olup, yüz binden fazla hadis-i şerifi ezberledi. Meşhur hadis âlimi Ebu Naim’in kâtipliğini yaptı. 466 (m. 1074) senesi Safer ayında vefat etti.
Büyük hadis âlimi Ebu Bekr-i Attar, Basra’da Ebu Ömer Haşîmî’den ve Ali bin Kasım en-Necdâd’dan, Bağdat’ta Ebü’l-Kasım el-Hurafî’den ve onun asrında yetişen âlimlerden, İsfehan’da; Ebu Sa’id en-Nakkâş, Ebu Bekr bin Merveveyh ve diğer âlimlerden ilim alıp, hadis-i şerif dinledi. Kendisinden de; Sa’id bin Ebu Reca, Hüseyin bin Abdülmelik el-Hellal, Fatıma binti Muhammed el-Bağdadî, Muammer bin İsmail bin Ali el-Hammâmî ve daha birçok âlim ilim alıp, hadis-i şerif rivayet ettiler.
Ebu Sa’d-ı Sem’anî diyor ki: “O, memleketindeki âlimlerin yanında, derecesi, kıymeti büyük olan bir hadis hafızıdır. Birçok âlimin ilim meclisine devam ederek hadis-i şerif yazdı.” Ed-Dekkak, Risale’sinde diyor ki: “O, ezberlediklerini yazan hafızlardan idi.”
Onun bildirdiği hadis-i şeriflerde buyruldu ki: Bir gün Peygamber Efendimize bir adam geldi ve dedi ki: “Ya Resulallah! Ben annemi, sıcağı çok şiddetli bir günde omuzumda iki fersah (11,52 km.) taşıdım. O gün, bir et parçası dışarıya atılsaydı, güneşin hararetinden pişerdi. Annemin hakkını ödeyebilmiş miyim?” Resulullah Efendimiz buyurdu ki: “Bir güleryüzle de olsa, bunu yapmış olursun.”
“(Ey İnsanlar!) Ben rahmet ve hidayet vesilesiyim.”
