972 (m. 1564) senesinde İstanbul'da doğdu. 1035 (m. 1625) senesinde İstanbul'da vefat etti. Kayınpederi Nişancı Mehmed Paşa'nın Fatih'te kendi adıyla anılan camii bahçesinde defnedildi.
Küçük yaşından itibaren aklî ve naklî ilimleri tahsil edip yüksek ilmî derecelere ulaştı. Babasının yanında mülazim (stajyer) olarak yetişip ilk olarak 996 (m. 1587)'de Atik Murad Paşa Medresesi'ne müderris tayin olundu. 998 (m. 1589)'da Kalenderhane, 999 (m. 1590)'da Sahn-ı Seman medreselerinden birine müderris olarak tayin edildi. 1001 (m. 1592)'de Yavuz Selim Medresesi'nde vazifelendirildi. 1002 (m. 1593)'te Süleymaniye Medresesi müderrisliğine yükseltildi.
1003 (m. 1594)'te Selanik kadılığına tayin edildi. 1005 (m. 1596)'da Edirne kadılığına getirildi. 1006 (m. 1597)'de İstanbul Galata kadılığına yükseltildi. Aynı sene içinde tekrar Selanik kadılığına nakledildi. 1007 (m. 1598)'de bu vazifeden alındı. Bir sene sonra üçüncü defa Selanik kadılığına tayin edilmişken, birkaç gün sonra tekrar vazifeden alındı. 1009 (m. 1600)'de Bursa kadılığına, 1010 (m. 1601)'de Kahire kadılığına nakledildi. 1011 (m. 1602)'de vazifeden alındı. 1013 (m. 1604)'te İstanbul kadılığına getirildi.
1017 (m. 1608) senesinde Anadolu kazaskerliğine tayin edildi. 1023 (m. 1614)'te Rumeli kazaskerliğine yükseldi. 1024 (m. 1615)'te kendi isteğiyle emekliye ayrılıp Mihalıç arpalığının gelirleri ihsan edildi. 1031 (m. 1621)'de ikinci defa Anadolu kazaskerliğine getirildi. 1032 (m. 1622) senesinin başında bu vazifeden kendi isteğiyle ayrıldı. Aynı sene içinde tekrar Rumeli kazaskerliğine tayin edildi. 1033 (m. 1623)'te vazifeden alınıp 1035 (m. 1625)'te vefat etti. Osmanlı âlimlerinden. Şeyhülislam Bostanzade Mehmed Efendi'nin oğludur.
Osmanlı alim ve müderrislerinden.
Bostanzade Mehmed bin Mehmed Efendi'nin haziresinde medfun olduğu Fatih'te Kayınpederi Nişancı Mehmed Paşa'nın adıyla anılan Camii.
Bostanzade Mehmed bin Mehmed Efendi, ilmiyle amel eden, âlim, güzel ahlâk ve fazilet sahibi bir zattı. Arapça, Farsça ve Türkçe dillerinde şiir ve nesir yazmaya kudretli, tatlı dilli ve güler yüzlüydü. Çok cömert ve kerem sahibi olan Mehmed Efendi, fakir ve ihtiyaç sahiplerine yardım ederdi. Yumuşak huylu ve tevazu sahibiydi.
