Fıkıh âlimi. İsmi Ahmed bin Abdurrahman bin Muhammed ed-Deşnavî olup, Celaleddin lakabını aldı. 615 (m. 1218) yılında Mısır'ın yukarı bölgesinde olan Deşna'da doğduğu için Deşnavî diye tanındı. Devrinin tanınmış âlimlerinden fıkıh ve nahiv ilmini okuyarak bu sahalarda derin âlim oldu. Öyle ki, onun verasının ve takvasının çokluğu sebebiyle, ebdalden (evliyanın büyüklerinden) olduğu söylendi. İlmi ile amel eden bu büyük âlim, 677 (m. 1279) yılında Kus'ta vefat etti.
Deşnavî; Behaeddin ibni Cümeyzî, Hafız Abdülazim el-Münzirî, Şeyh Mecdüddin el-Kuşeyrî ve Şeyh İzzeddin bin Abdüsselam'dan hadis-i şerif dinledi ve ilim öğrendi. Ayrıca fıkıh ilmini ihtisas edinen Deşnavî, Şeyh Şerefeddin el-Gaznî'den nahiv ilmini öğrendi. Ondan da çok sayıda âlim istifade etti. Şemseddin bin el-Gammah başta olmak üzere pek çok âlim ondan ilim öğrenip hadis-i şerif rivayetinde bulundu.
Tanınmış fakih Nadr bin Tebbah, Şeyh İzzeddin bin Abdüsselam'a; “Ben şu iki gencin (Takıyyüddin ibni Dakiki'l-Iyd ve Şeyh Deşnavî'nin) benzerini görmedim.” dedi.
Deşnavî, “Et-Tenbih” adlı eseri, oruç bahsine kadar şerh etmiştir. Ayrıca “Mukaddime fi'n-nahv” adlı kitabıyla, bazı şiirlerinin bulunduğu bir eseri vardır.
