Hadis âlimi. İsmi ve künyesi Ebu Amr Ahmed bin Nasr bin İbrahim el-Haffaf en-Nişaburî'dir. Haffaf, ayakkabıcı demektir. 219 (m. 834) senesinde Nişabur'da dünyaya geldi. 299 senesi Şaban ayında (Nisan 912) vefat etti. Önce tasavvufla meşgul oldu. Sonra hadis ilmi tahsil etti. Nişabur'daki hadis âlimlerinden ilim aldıktan sonra, çeşitli beldelere seyahatler yaptı. Bağdat, Kufe, Medine ve Mekke âlimlerinden ilim öğrendi. İshak bin Raheveyh, Amr bin Zürare, Hüseyin bin Dahhak, Ebu Hemmam es-Sekunî, Ahmed bin Meni ve Ebu Küreyb el-Hemedanî hocalarının önde gelenlerindendir. Talebeleri arasında İbnü'ş-Şarkî, Ebu Abdullah ibnü'l-Ahrem, Muhammed bin Ahmed ez-Zühlî, Ebu Sa'id el-Hirî gibi muhaddisler sayılabilir. Zamanının meşhur hadis âlimlerinden Muhammed bin İshak es-Serrac, hafızası Ebu Amr kadar güçlü birisini görmediğini söyler. İbn-i Huzeyme de Ebu Amr'ın hafızasını medhederek, Horasan'da bir benzerinin bulunmadığını zikreder. Talebesi Ebu Bekr es-Sibgî, Ebu Amr'ın hadis hafızı olduğunu ve yüz bin hadis-i şerifi müzakere edecek kudreti haiz olduğunu haber verir. Ebu Amr, abit bir zat idi. Otuz yıldan fazla aralıksız oruç tuttuğu rivayet olunur. Varisi bulunmadığı için bütün malını Allah yolunda dağıtmasıyla ünlüdür.
Ebu Amr, zamanının idarecileri tarafından büyük hürmet görmüştür. Halk da kendisini pek severdi. Bu sebeple zeynü'l-eşraf (ileri gelenlerin ziyneti) ünvanıyla tanınmıştır. Horasan'a hâkim bulunan Saffarî emiri Amr bin Leys, Ebu Amr'dan, yanlış bir icraatini gördüğünde kendisini ikaz etmesi hususunda ricada bulunmuştu.
