Hadis ve Şafiî mezhebi fıkıh âlimi. Künyesi, Ebü'l-Kasım olup; ismi, Mansur bin Ömer bin Ali'dir. Bağdat'ın Kerh mahallesinden olduğu için Kerhî ve Bağdadî nisbet edildi. 447 (m. 1055) yılında Bağdat'ta vefat edip, Bab-ı Harb'deki kabristana defnedildi. Zamanın en büyük ilim merkezi olan Bağdat'ta doğan Ebü'l-Kasım Kerhî, Şafiî fıkıh âlimlerinin meşhurlarından Ebu Hamid İsferainî'den fıkıh ilmini öğrendi. Ebu Tahir Muhlis, Ebü'l Kasım Saydalanî ve daha birçok âlimden ilim öğrenip hadis-i şerif rivayet etti.
Çok çalışıp, kendisinden önce gelen âlimlerin içtihat ve fetvalarını öğrendi. Şafiî mezhebi fıkıh bilgilerini çok iyi bilirdi. Birçok hadis-i şerif ezberleyip, hocalarından çok şey yazdı. Zamanının ileri gelen fıkıh ve hadis âlimlerinden oldu. Yalnız Allahü tealanın rızası için çalışır, O'nun dinini öğrenmek ve öğretmek için gayret ederdi. Çok cömertti. Elindekini, bir Müslüman kardeşinin ihtiyacı varken, kendi ihtiyacına harcamazdı. Merhameti cömertliğinden daha çoktu. Bir kimseyi Cehennem ateşinden kurtarmak için bir şeyler öğretmeyi, onu dünya sıkıntısından kurtarmak için bir şeyler vermeye tercih ederdi. Müslümanlara nasihatlarda bulunur, Allahü tealanın emir ve yasaklarını öğrenip Resulullah'a tâbi olmayanın, saadete eremeyeceğini, Cehennem ateşinden kurtulmanın, ancak Resulullah'ın ahlâkıyla ahlâklanmakla mümkün olacağını anlatırdı.
Kendisinden birçok kimsenin ilim öğrendiği Ebü'l-Kasım Kerhî, Bağdat'ta hadis ve fıkıh dersleri verdi. Talebelerinden, fıkıh ilminde Ebu İshak Şirazî, hadis ilminde Ebu Bekr Hatib Bağdadî meşhur oldu. Pek kıymetli eserler de yazan Ebü'l-Kasım Kerhî'nin en meşhur eseri, Şafiî mezhebi fıkıh bilgileri hakkında yazdığı El-Gunye kitabıdır.
