Fıkıh âlimi ve şair. Künyesi, Ebu Bekr olup; ismi, Ahmed bin Muhammed bin Hüseyin el-Ercanî'dir. Lakabı Nasihüddin idi. Ahmed bin Muhammed, aslen Şirazlıdır. 460 (m. 1068) senesinde doğdu. Kadılık yaptığı Tüster'de 544 (m. 1149) senesi Rebiulevvel ayında vefat etti.
Ebu Bekr el-Ercanî, İsfehan'da Ebu Bekr Muhammed bin Ahmed bin Hasan bin Mace ile beraber hadis-i şerif dinledi. Ayrıca Kirman'da, Şerif Ebu Ya'lâ bin el-Hebbariyye'den hadis-i şerif dinledi. Kendisinden de; Ebu Bekr Muhammed bin Kasım Eş-Şehrezurî, İbnü'l-Uhuvve, İbnü'l-Haşşab en-Nahvî ve birçok âlim hadis-i şerif dinleyip, ilim öğrendi.
Ebu Bekr el-Ercanî'nin, Hazreti Ebu Bekr'den rivayet ettiği hadis-i şerifte; Peygamber Efendimiz bir işe başlarken buyururlardı ki: “Ya Rabbî! İşimi hayırlı kıl ve benim için en iyi olanını seç.”
Ebu Bekr el-Ercanî hazretlerinin, son derece güzel şiirleri vardır. İmâd Katip el-İsfehanî onun hakkında şöyle der: “El-Ercanî'nin ömrü, İsfehan'daki Nizamiye Medresesi'nde geçti. Çok şiirleri vardır. Onun gibisi görülmedi. Çok kıymetli bir âlimdi.”
Ebu Bekr el-Ercanî'nin yazdığı eserlerden biri olan, Divanü şi'ri'l-kebir'i meşhurdur. Yazdığı bir şiirde şöyle demektedir: “Yaşadığım şu zamanda, fukahanın en şairi oldum. Bana denk olan birisi çıkmadı. Veya şöyle de söyleyebilirim: Şairler içerisinde, fıkıh ilminde en önde gelen oldum. Şiir söylediğimde herkes onu ezberliyor, yazıyor, tab ediyor. Fakat müşkül ve zor bir işle karşılaştığımda meşveret ehline mutlaka sorarım. Zira insanın kendi gözü, işin iç yüzünü göremez. Başkasına danışmakla, insan, hadiseler karşısındaki hareket tarzını daha iyi öğrenir.”
Büyük bir şiir divanı vardır.
