Fıkıh âlimlerinden. Künyesi Ebu Mansur'dur. Lakabı Hafede'dir. Fıkıh ilminde Şafiî mezhebi âlimlerinden olup, 476 (m. 1083)'te Tus'ta doğdu. 573 (m. 1177) senesinde Tebriz'de vefat etti. Merv'de vefat ettiğini söyleyen kaynaklar vardır. Aslen Faslı olup Nişabur'da meşhur oldu. İmam-ı Gazalî hazretlerinin talebesi olup, fıkıh ilmini Tus'ta ondan öğrendi. Ayrıca Merv şehrinde Ebu Bekr Muhammed bin Mansur bin Sem'anî'den ve Hüseyin bin Mes'ud Ferra el-Begavî'den de fıkıh ilmi öğrendi. Fıkıh âlimlerinin meşhurlarından, aynı zamanda vaizdi. Begavî'den çok hadis-i şerif işitip, ondan Şerhü's-sünen ve Mealimi't-tenzil adlı eserleri rivayet etmiştir. Bundan başka, Ebü'l-Fityan Ömer bin Ebü'l-Hasan ed-Dihistanî'den ve Nasır bin Ahmed bin Muhammed el-Iyadî, Abdülgaffar bin Muhammed ve diğer âlimlerden hadis-i şerif işitmiştir. Kendisinden ise, Ebü'l-Mevahib bin Sasra (Sarsarî), Ebu Ahmed bin Sükeyne, Abdülaziz bin Ahdar, Ebü'l-Mecd Muhammed bin Hüseyin el-Kazvinî, Kadı Ebü'l-Mehasin Yusuf bin Rafi' bin Şeddad ve diğer zatlar rivayette bulunmuştur.
İbn-i Neccar, Muhammed bin Es'ad Hafede hakkında şöyle demiştir: “Bir müddet Merv'de ikamet edip, insanlara vaaz ve nasihatta bulundu. Sonra Nişabur'a gitti. Bir müddet sonra da Irak'a gitti. Oradan Azerbaycan'a geçti. Cezire beldelerini dolaştı. Gittiği yerlerde, halk etrafında toplanıp vaazlarını dinledi. Gittiği her beldede, ilim ehli ondan ilim alıp rivayette bulundu. En son Tebriz'e yerleşip, vefatına kadar orada ikamet etti.” Ecvibetü mesail adlı eseri olup, fıkıh ve tasavvufla ilgilidir.
Bir şiirinde, İmam-ı Şafiî hazretlerini şöyle methetmiştir: “Âlimler arasında İmam-ı Şafiî gökteki yıldızlar arasında güneş gibidir. Onu başkasıyla kıyas edene de ki, karanlıkla aydınlığı mı kıyas ediyorsun?”
