Hanbelî mezhebi fıkıh âlimi. Künyesi, Ebu Muhammed olup; ismi, Abdurrahman bin Ammar bin Ali bin Muhammed el-Hulvanî el-Bağdadî'dir. Abdurrahman el-Hulvanî, 490 (m. 1097) senesinde doğdu. 546 (m. 1151) senesi Rebiulevvel ayında, Bağdat'ta vefat etti ve kendi evinin bahçesine defnedildi. Ebu Muhammed Abdurrahman, fıkıh ilmini ilk önce babasından tahsil etti. Daha sonra Ebü'l-Hattab'dan ders alıp fıkıh ilminde derin bilgi sahibi oldu. Ayrıca Ali bin Eyyub el-Bezzar, Mübarek bin Abdülcebbar, Hüseyin el-Hilal ve birçok âlimden hadis-i şerif rivayet etti. Kendisinden ise; Yahya bin Tahir en-Neccar el-Vaiz ve birçok âlim hadis-i şerif rivayetinde bulundu.
Hulvanî hazretleri hakkında İbn-i Şafiî; “O, mezhebinde büyük âlimdi. Fetvalarıyla insanların müşküllerini halletti.” İbnü'n-Neccar; “O, fazilet, salah ve hayır sahibi bir zattı.” İbnü'l-Cevzî ise; “O, sirke satar, onunla geçimini karşılar, kimseden bir şey kabul etmezdi.” demektedirler. Eserleri: Hulvanî'nin fıkha dair; Et-Tabsıra fî fürui'l-fıkh, El-Hidayetü fî usuli'l-fıkh, tefsire dair; Tefsirü'l-Kur'an adında kırk bir cüz kadar olan bir eseri ile Ta'likat fi'l-hılaf adlı eseri vardır.
