Şafiî mezhebi fıkıh ve kıraat âlimi. Kadılkudat. İsmi Osman bin Ali bin Osman (diğer bir rivayette İsmail) bin İbrahim et-Taî el-Halebî’dir. Künyesi Ebu Amr ve lakabı Fahreddin olup İbn-i Hatib Cibrin diye tanınır. 662 (m. 1263) senesi Rebiulevvel ayında Kahire’de doğdu. 739 (m. 1338) senesi Muharrem ayında orada vefat etti. Sûfîler Kabristanı’na defnolundu.
Halep kadısı Şemseddin bin Behram, Kadı Şerefeddin el-Barizî, İzzeddin el-Esnaî ve daha başka âlimlerden ilim öğrendi. Fıkıh, usul, kıraat, feraiz, lügat, mantık, nahiv, beyan ve diğer ilimlerde yüksek âlimlerden oldu. Ders ve fetva verecek dereceye geldi.
İlim tahsilini tamamladıktan sonra ders okutmaya başlayan İbn-i Hatib Cibrin, çok talebe yetiştirdi. İnsanlar ondan çok istifade ettiler. Bir ara Halep şehrine Kadılkudat olarak tayin edildi. Bu vazifeyi yürütürken, ilim ile meşgul olmayı da ihmal etmedi.
Faziletler sahibi çok yüksek bir zat olan İbn-i Hatib, haramlardan ve şüphelilerden kaçmakla birlikte, şüphelilere düşmek korkusu ile mubahların fazlasından da çok sakınırdı. Bir ara Beytülmal vekilliği vazifesinde de bulundu.
Eserleri:
1-Şerhu Şamilü’s-sagîr,
2-Şerhu Muhtasar-ı İbn-i Hacib,
3-Şerhü’l-Bedî li İbni’s-Sa’ati,
4-Şerhü’t-taciz li İbn-i Yunus,
5-Feraiz: Nesir hâlindedir.
6-Feraiz: Manzum hâldedir.
7-Mecmû: Lügate dairdir.
