Malikî mezhebi fıkıh âlimlerinden. İsmi Ahmed bin Muhammed bin Abdullah bin Ali bin Ebü'l-Feth Becaî'dir. İbni Küheyl Tunusî ismiyle meşhur olup künyesi Ebü'l-Abbas'tır. 802 (m. 1400) senesinde doğdu. 869 (m. 1465) senesinde vefat etti. Tunus'ta yetişmiş olan meşhur âlimlerden olup fıkıh ve tasavvuf ilminde âlimdi. Nahiv ilmini Ebü'l-Hasan ibni Senat'ten, mantık ve kelam ilmini Übey'den, fıkıh ilmini; Kalşanî, Ebü'l-Kasım Abdüsî, Ebu Yusuf Ya'kub Za'bî, Ebu Abdullah bin Merzuk Uceysî ve zamanının diğer âlimlerinden öğrendi. Ayrıca; Ebu Zekeriyya Yahya bin Mansur, Ebu Abdullah ibni Müsafir, Ebü'l-Kasım el-Endülüsî ve Şerif bin Abdullah Tlemsanî'den hadis-i şerif dinledi.
Eserleri: İbn-i Küheyl, hoş sohbet, sözüne güvenilen, salih ve evliya bir zat olup eserleri şunlardır:
1- Mukaddemat: Fıkıh ile ilgilidir.
2- El-Vesaikü'l-asriyye: Vesikalar ile ilgilidir.
3- Avnü's-sairin ile'l-Hak: Bu eseri de tasavvuf ile ilgilidir.
İbn-i Küheyl, meşhur hadis âlimi İbn-i Hacer Askalanî ile 846 (m. 1442) senesinde görüşmüştür. Onunla karşılaştığında, İbn-i Hacer Askalanî'yi metheden bir şiir söylemiştir. Bu şiirin tercümesi şöyledir:
“Fethü'l-Barî'yi (Sahih-i Buharî şerhi) yazmakla insanlar arasında büyük bir itibar kazandınız. Allahü teala sizi korusun ve gayretinizi daim kılsın ve kem gözlerden muhafaza eylesin.”
