Hanbelî mezhebi âlimlerinden. İsmi Abdullah bin Ahmed, künyesi Ebu Muhammed es-Salihî, el-Hanbelî, lakabı Takıyyüddin’dir. 635 (m. 1237) senesinde Şam’da doğdu. 718 (m. 1318)’de Kahire’de vefat etti.
Edip ve zahit bir zattı. İbn-i Kumeyr el-Mürsî, İbrahim bin Halil el-Büldanî, Hatib-i Merda ve diğer âlimlerden hadis-i şerif işitti. Babasından ve Şeyh Cemaleddin bin Malik’ten nahiv ve edebiyat ilmini öğrendi. Bir müddet Hicaz’da ikamet etti. Takıyyüddin Havranî ve diğer tasavvuf ehli ile sohbet etti. Sonra Mısır beldelerine gidip bir müddet de oralarda ikamet etti.
Birzalî onun hakkında şöyle demiştir: “Edip, faziletli, hoşsohbet ve güzel ahlâk sahibi bir zattı.”
Kardeşi Şeyh Ahmed de onun dünyaya düşkün olmadığını, gayet sade bir hayat yaşadığını, zahit bir zat olduğunu söylemiştir. İbn-i Receb, Kadı Şihabeddin Mahmud el-Kâtib’in şöyle dediğini nakletmiştir: “Onunla elli seneden fazla beraber oldum. Görüştüm. Zahid, dünyaya düşkün olmayan bir âlimdi” İbn-i Temmam’dan, Ebu İshak Benuhî ve diğerleri rivayette bulunmuştur.
