Evliyanın büyüklerinden. İsmi Muhammed Seravî olup İbn-i Ebü'l Hamail diye meşhurdur. Doğum tarihi ve yeri bilinmemektedir. 932 (m. 1525) senesinde Kahire'de vefat etti. Cenaze namazı Camiu'l-Ezher'de kılındı. İbn-i Ebü'l-Hamail'in çok kerametleri görüldü. Çok defa Allahü tealanın sevgisi ile kendinden geçerdi. İbranice, Süryanice ve Farsça gibi çeşitli dillerde konuşurdu. Çok talebe yetiştirdi. Bir şey söylese, Allahü teala onun dediğini yaratır, utandırmazdı. Şehir halkı bir gün kendisine gelip kavun, karpuz tarlalarına musallat olan farelerden şikayet ettiler. Birisi, tarlasında çok fare olduğunu söyleyip yardım istedi. İbn-i Ebü'l-Hamail ona; “Şimdi tarlana git. Benim adımı söyle ve hepiniz burasını terk edin diye seslen.” buyurdu. O da gidip denileni yaptı. Tarlada tek fare görülmedi.
İbn-i Ebü'l-Hamail, hanımının huysuzluklarını yumuşaklıkla karşılardı. O kızınca susar, cevap vermezdi. Yusuf Harisî onun hakkında şöyle dedi: “Bir defasında İbn-i Ebü'l-Hamail'i Farsikur Camii'nde gördüm. Onu bir hâl kapladı. O durumda, tek elle, kimsenin kaldıramadığı su küpünü kaldırdı ve başka bir yere götürdü.”
Ali bin Yakut dedi ki: “İbn-i Ebü'l-Hamail ile birçok defa görüştüm. İlk görüştüğümde, Kahire dışında Hamra dergâhında kalıyordu. Bana ders okuttu. Mısır'a geldikten sonra Gamrî Camii civarında yerleşti. Görüştüğümüzde onun elini öperdim. O da bana dua ederdi. Yaptığı duaların neticesini daima görürdüm.”
İbn-i Ebü'l-Hamail, talebeleri üzerinde titrer, en güzel bir şekilde yetişmelerini ister, herkesle görüşmelerine müsaade etmezdi. Buna uymayan, aksi hareket edenlere; “Ben yapıyorum, siz başkalarının yanına gidip o yaptıklarımı yıkıyorsunuz.” buyururdu. Hacca gittiğinde, orada birçok kimse onu karşıladı. Karşılayanlar arasında, tüccarlar ve her sınıftan insan vardı. O bunu uygun görmeyip bir talebesine; “Biz buraya ticarete gelmedik. İnsanlarla uğraşacak hâlde değiliz. Biz burada ibadetle meşgul olacağız.” buyurdu. Akşam olduğunda hizmetçisini yanına çağırıp; “Şimdi sen, bizi karşılayan ve saygı gösterenlerin tek tek evlerine gidip benim yarın geleceğimi ve şu anda bin altına ihtiyacımın olduğunu söyle.” buyurdu. Hizmetçi de denileni yaptı. Onların arasında bin altını veren çıkmadı. O günden sonra da kendisine hiç kimse gelmedi ve bütün ziyaretler kesildi. O zaman İbn-i Ebü'l-Hamail buyurdu ki: “Elhamdü lillahi Rabbil alemîn.”
İbn-i Ebü'l-Hamail buyurdu ki: “Tam bir azim ve ihlasla okunan “Lâ ilâhe illallah” kelimesi, insanı Allahü tealanın sevgisine kavuşturur.” “İslam âlimlerinin yazdıkları bütün kitapların her satırında; “Allah'a kul ol.” manası vardır.”
