Kelam, hadis ve Şafiî fıkıh âlimi. Künyesi Ebu Mansur olup, ismi Muhammed bin Abdullah bin Hamşad'dır. Aslen Nişaburlu olduğu için Nişaburî nisbet edildi. Daha çok dedesi Hamşad'a nisbetle İbn-i Hamşad diye tanındı. 316 (m. 929) yılında Nişabur'da doğdu ve 388'de (m. 998) orada vefat etti. Zahid Ebu Sa'id Muhammed bin Abdullah bin Hamdun cenazesini yıkadı.
İbn-i Hamşad, Horasan'da Ebu Velid Nişaburî'den, Irak'ta İbn-i Ebu Hüreyre'den fıkıh öğrendi. Ebu Hamid bin Bilal, Muhammed bin Hüreyre Kettan, İsmail Saffar, Ebu Sa'id İbnü'l Arabî ve daha birçok âlimden ilim öğrenip hadis-i şerif dinledi. Hicaz ve Yemen taraflarına ilim tahsili için giden İbn-i Hamşad, Ebu Sehl'den kelam ilmini öğrendi.
Dualarının kabul olduğu çok görülen İbn-i Hamşad, vaktini mescitte ibadet etmek ve medresede ilim öğrenmek ve öğretmekle geçirirdi. Âlimlerle sohbet etmekten çok hoşlanırdı. Ömrünün sonuna doğru bir hastalığa yakalanıp, dili ağırlaştı. Konuşamaz oldu. Parmaklarıyla işaret ederek söyleyeceklerini ifade ederdi.
İbn-i Hamşad'ın günahlardan çok sakındığını ve ibadetlere düşkün olduğunu bildiren Hakim Nişaburî, Muhammed bin Hamşad'ın; “Edip, zahit, âlim ve fıkıh ilminde müçtehit” olduğunu söylemektedir.
İbn-i Hamşad Nişaburî, ilmini talebelerine ve kitaplarla da daha sonrakilere aktardı. Ancak bu talebeleri ve pek kıymetli eserleri hakkında kaynaklar bilgi vermemektedirler. Ancak bu eserlerinin üç yüzden fazla olduğu ve Hakim Nişaburî'nin de talebelerinden olduğu bildirilmektedir.
