Malikî fıkıh âlimlerinden ve mutasavvıf. İsmi, Ahmed bin Abdurrahman bin Abdülkahır el-Abesi el-İşbi lî olup, künyesi Ebu Amr'dır. 293 (m. 906)'da İşbiliyye'de doğmuştur. (İşbiliyye, Endülüs'te bir şehirdir. Bugünkü İspanya'nın Sevilla şehridir.) 319 senelerinde Mısır taraflarına gitmiş ve 333'te tekrar geri dönmüştür. 399 (m. 1009)'da Endülüs'te vefat etti.
İbn-i Huyey, Kurtuba'da Muhammed bin Lübabe, Ahmed bin Halid, Ahmed bin Bakî ve başkalarından, Bire'de ise, Muhammed bin Kaydes ve Ahmed bin Mansur'dan hadis öğrenmiş ve ilim almıştır. Mısır'a yolculuğu daha sonra olmuştur. İbn-i Huyey'den de Ebu Ca'fer el-Aki lî, İbn-i A'rabî, Ebu Ca'fer Tahavî ve başka âlimler ilim öğrenmiş ve rivayetlerde bulunmuşlardır.
Dünyaya ehemmiyet vermeyen, haramlardan sakınan, güzel huylu ve tasavvuf ehlinden bir zat idi. İbn-i Zübeyr onun için; "Ebu Amr İşbi lî, hayırlı kimselerden olup, faziletli ve haramlardan sakınan, Allahü tealanın emirlerine sarılan bir kimse idi." demiştir.
Eserleri: Fıkıh ilmine ait yazdığı kitap "El-İktisad"'dır. Tasavvufa dair yazdığı eser ise "El-İstibsar" olup, ilim aldığı ve ders okuduğu zatların hayatlarını yazdığı kitap ise "Bernamec"'dir.
