Fıkıh, nahiv ve feraiz âlimi. Künyesi Ebu Abdullah olup ismi Ahmed bin Hüseyin bin Ahmed bin Mealî bin Mansur bin Ali el-Erbilî el-Habbaz el-Musulî en-Nahvî ed-Darir'dir. İbnü'l-Habbaz diye tanınan Ahmed bin Hüseyin, "Şemseddin" (Dinin güneşi) lakabını almıştır.
Musul'un Erbil köyünden olduğu için Erbilî, Musulî ve a'ma olduğu için Darir nisbet edildi. İbnü'l-Habbaz daha çok nahiv ve lügat ilimlerine ağırlık vermiştir. İbn-i İmad'ın "Zamanının bir tanesi" diye tanıttığı Ahmed bin Hüseyin, 639 (m. 1241) senesinde Musul'da vefat etti.
İmam-ı Süyutî onun hakkında; "İbnü'l-Habbaz, nahiv, lügat, fıkıh, aruz ve feraiz ilimlerinde zamanının bir tanesiydi. Onun çok kıymetli eserleri vardır." demektedir.
Fıkıh ilminde de söz sahibi olan İbnü'l-Habbaz, özellikle nahiv ilmine dair eserler yazdı. Bunlardan bazıları şunlardır:
1- En-Nihaye: Nahiv ilmine ait olup Kifaye adlı eserin şerhidir.
2- Şerhü Tevcihü'l-Lem'a: İbn-i Cinnî'nin yazdığı El-Lem'a'nın şerhidir.
3- Şerhü Mizanü'l-Arabiyye,
4- En-Nazmü'l-Ferid,
5- El Gurretü'l-mahviyye fî şerhi'd-dürreti'l-Elfiye: İbn-i Mu'ti'nin yazmış olduğu Elfiye'nin şerhidir.
İbnü'l-Habbaz'ın yazdığı El-Gurretü'l-mahviyye fî şerhi'd dürreti'l-Elfiye adlı İbn-i Mu'ti'nin Elfiye'sinin şerhinin ilk sayfası. Eser Riyad Üniversitesi Mahtuta Kısmı No: 4206'da kayıtlıdır (sağda) ve İbnü'l-Habbaz'ın En-Nihaye fî şerhi'l Kifaye adlı eserinin kapak sayfası (solda).
