Endülüs'te yetişen âlimlerden. Künyesi, Ebü'l-Hasan'dır. İsmi, Ali bin Muhammed bin İbrahim bin Abdurrahman bin Dahhak el-Fezarî olup, İbnü'l-Mukrî diye tanınmıştır. Doğum tarihi kat'i olarak bilinmemekte olup, 557 (m. 1162) senesinde Gırnata'da vefat etti. 552 veya 553 senelerinde vefat ettiği de rivayet edilmiştir.
Fıkıh, hadis, kelam ve başka birçok ilimde derin âlimdi. Ebü'l-Kasım bin Verd, Ebu Muhammed bin Semmak, Ebu Muhammed bin Adiyye, Ebu Mervan bin Merre ve başka âlimlerden ilim öğrendi. O yüksek âlimlerden öğrendiği ilimden, insanların istifade etmesi için büyük gayret gösterdi. Bu hususta birçok kıymetli kitap yazarak insanlara faydalı olmaya çalıştı.
Ebü'l-Kasım Gafıkî diyor ki: “Ali bin Muhammed el-Fezarî fakih (fıkıh âlimi) muhaddis (hadis âlimi) idi. Gırnata'da bir müşkülü bulunanlar kendisine danışır, istişare ederlerdi. Rivayeti sağlam bir zattı. Kelam ilminde de çok yüksekti. Din düşmanlarına, İslamiyete saldıranlara kuvvetli ve tesirli cevaplar vererek onları sustururdu.”
Daha çok kitap yazmak suretiyle, kalemle İslamiyete hizmet eden bu âlim, çeşitli ilimlere ait birçok eser yazmıştır. Bu kıymetli eserlerinden bazılarının isimleri şunlardır:
1- Es-Sedad fî şerhi'r-reşad: Otuz cüzdür.
2- Medarikü'l-hakaik fî usuli'l-fıkh: On beş cüzdür.
3- Netaicü'l-efkar fî izâhı ma yeallaku bi-mesâi'l-akvâl mine'l-ğavamıdı ve'l esrâr.
4- Tenbihü'l-müteallimîn ale'l-mukaddimât ve'l-füsûl.
5- Kitabü'l-isar fî intihâbi'l-ed'iyyeti'l-müstehreceti mine'l-ahbârı ve'l-âsâr.
6- Şerhü'l-mübhemat.
7- Şemailü'n-Nebî.
