Son devir kıraat âlimi. 1323 (m. 1905) yılında Batı Trakya'nın Serez şehrinde doğdu. 1392 (m. 11 Kasım 1972)'de İstanbul'da vefat etti. Edirnekapı Şehitliği'ne defnedildi.
İlk öğrenimini memleketinde tamamladıktan sonra İstanbul'a giderek Üsküdar Toptaşı Askerî Rüşdiyesi'ne kaydoldu. Zeki ve atılgan bir çocuk olan İsmail Hakkı, bir gün okuldan evine dönerken tramvaydan düşerek her iki bacağını da kaybetti. Bu durum onun hayat çizgisini değiştirdi; dayısı olan Fatih Camii dersiamlarından, Şehzade Camii şeyhülkurrası Serezli Ahmed Şükrü Efendi'nin himayesinde hıfza başladı. Daha sonra Oflu Mehmed Aşıkkutlu ile birlikte Reisülkurra Varnalızade Hafız Hamdi Efendi'den kıraat-i aşereyi okuyarak icazet aldı. Bekir Haki Yener ve Ömer Nasuhi Bilmen gibi âlimlerin derslerini takip ederek hadis ve fıkıh bilgisini geliştirmeye çalıştı.
Fatih'te Kumrulu Mescid karşısında bir bakkal dükkanı açarak ticarete başlayan İsmail Efendi 1349 (m. 1930) tarihlerinden itibaren fahri olarak Kur'an-ı Kerim dersleri de veriyordu. İlk resmi hizmetine 1361 (m. 1942)'de Afyon Merkez Kur'an Kursu öğretmenliğiyle başladı. 1371 (m. 1952) yılında İstanbul Fatih'teki Dülgerzade Camii Kur'an-ı Kerim Kursu öğretmenliğine nakledildi ve 1392 (m. 1972)'de emekli oluncaya kadar bu vazifesini sürdürdü.
Soyadı kanunundan sonra Bayrı soyadını alan İsmail Efendi çok sayıda talebe yetiştirmiş olup bunlardan doksan sekizine aşere, 3170 kadarına da tashih-i huruf belgesi vermiştir. Maaşının bir kısmını talebelerinin ihtiyaçlarına harcamak üzere her ay Gönenli Mehmed Efendi'ye göndermiş, özürlü olmasına rağmen kendine güvenini yitirmemiş ve saygınlığını hayatı boyunca sürdürmesini başarmıştır.
