Fıkıh, usul, kelam âlimlerinden. İsmi Muhammed bin Hasan bin Ali bin Ömer el-İsnevî eş-Şafiî'dir. Lakabı İmadüddin'dir. 695 (m. 1295)'te İsna'da doğdu. 764 (m. 1362)'de Kahire'de vefat etti. Kardeşinin Sûfîler Kabristanı'ndaki türbesinde medfundur.
Çocuk yaşında iken, babasından fıkıh, feraiz ve hesap ilmini öğrendi. Sonra Kahire'ye gitti. Orada âlimlerden ders okudu. Oradan Hama'ya gitti. Kadı Şerefeddin el-Barizî'den ve başkalarından ilim tahsil etti. İbn-i DakikuIîd'den hadis dinledi. Orada uzun müddet kalıp ders okuttu. Daha sonra Mısır'a döndü. Kahire ve Münuf'ta kadılık yaptı.
Fıkıh, usul, kelam âlimlerinden.
Anlatacağını güzel ifadelerle anlatır ve çok fasih konuşurdu. İnce kalbli, takva sahibi ve çok sadaka veren bir zattı. Arabî lisanı üzerine onunla kimse boy ölçüşemezdi.
Kardeşi İsnevî, Tabakat'ında ondan şöyle bahseder: “O, fakihti. Tefsir ve hadis usulünde, hılaf ve cedel ilminde, tasavvufta derin ilim sahibi, araştırıcı, fasih ve güzel konuşan, hadiseleri güzel ifadelerle anlatan, dinin emirlerine son derece bağlı, iyilik sahibi, elinde olanları sadaka veren, ince kalbli ve eli açıktı. Bu ilimlerde o derece derinleşti ve ihtisas kazandı ki onun bir benzeri yoktu.”
Eserleri: Çeşitli ilimlerde kıymetli eserler yazmıştır. Bazıları şunlardır:
1- Hayatü'l-kulub fî keyfiyeti'l-vusul ile'l-mahbub-i tashihi'l-müzheb fi't-tasavvuf, 2- Şerhu el-Mu'teber fî ilmi'n-nazar, 3- Er-Risaletü'n-Nasıriyye fî reddi men ya'zamü Ehlü'z-zimme ve yestekdemühüm ale'l-müslimîne, 4- Muhtasarü'ş-Şifa li'l-Kadı Iyad, 5- Şerhu Minhac el-Beydavî.
