Hadis ve Malikî mezhebi fıkıh âlimlerinin büyüklerinden. İsmi Ömer bin Muhammed bin Abdullah olup nisbeti el-Bacî et-Tunusî'dir. Künyesi Ebu Hafs'tır. Kalşanî diye meşhurdur. Aslen Tunus'un “Bace” kasabasındandır. Doğum tarihi kaynaklarda bildirilmeyen Kalşanî, 848 (m. 1444) senesinde Bace'de vefat etti.
Babasından, Kadı Ebu Mehdi el-Gabrinî'den, el-İmam el-Übey'den, el-İmam Muhammed bin Merzuk'tan ve bunlardan başka zamanının bü yük âlimlerinden ilim öğrendi. Eş-Şerif es-Saklî'den tıp ilmi öğrendi. Tunus'ta Cema'a kadılığı vazifesinde bulundu. Fıkıh, hadis, tefsir, mantık, me'ani, beyan ve Arabî dil bilgilerini okuttu. Birçok âlim ondan ilim öğrendi. Oğlu, Şeyh Abdülmu'ti bin Hasib, Şeyh Salih er-Rusa', Şihabeddin el-Ebedî, İbrahim el-Ahdarî bunlardandır.
Önceleri babası gibi, kendi memleketinde Enkeha denilen yerde kadılık yapardı. Ebü'l-Kasım Kusentinî'nin vefatından sonra Cema'a kadılığı vazifesine getirildi. Burada vefatına kadar vazife yaptı.
Derslerinde, çok güzel ve açık konuşurdu. Meclisine gelen âlimler ve âlim olmayanlar ondan istifade ederlerdi. Kalşanî, Tunus'ta yetişen âlimlerin büyüklerinden, muhakkık ve hafızların ileri gelenlerindendir. İbn-i Hacib'in kitabına, çok güzel ve mükemmel bir şerh yazdı. Bu şerhinde, birçok büyük âlimin sözlerini nakletti. Bu eseri; ilminin genişliğini, anlayışının kuvvetini ve büyüklüğünü göstermektedir.
Eserleri:
Eserlerinden bazıları şunlardır:
1- Şerhu't-Tavali',
2- Dekaikü'l-fehm fî mebahisi'l-ilm,
3- Şerhu'l-alâ İbn-i Hacib.
