Evliyanın büyüklerinden. İsmi Muhammed bin İsmail bin Ebu Bekr el-Fakih olup künyesi Ebu Abdullah'tır. Doğum tarihi bilinmemektedir. 798 (m. 1395)'te vefat etti. Cenazesini Şerif Ahmed el-Rüdeynî yıkadı. Vera ve takva sahibi bir zat olup hâlleri ve kerametleri çoktu.
Şöyle anlatılır: “Bir kişi, başka bir beldeden, Muhammed bin İsmail hazretlerini ziyaret için yola çıktı. Yolda eşkıyalar önünü kesip elbiselerini ve yanında bulunan paraları aldılar. O kişi, Muhammed bin İsmail el-Fakih'in yanına gelince durumu ona anlattı ve; “Hakkımı bana döndürünceye kadar senin yemeğini yemem.” dedi. Muhammed bin İsmail onu, dedesi Şeyh Yusuf'un kabrine götürdü. İhtiyaç anında onun kabrine gitmek onun âdetiydi. Kendi yüksek derecesini böylece setrediyordu. Kabrin yanında bir saat kadar oturdular. Sonra misafirine; “Kabrin arkasına bak, ne görüyorsun.” dedi. Bakmak için kalktığında, elbisesini ve içindeki dirhemlerinin hiç eksilmemiş olarak durduğunu gördü.”
Şeyh Salih Ahmed es-Sûfî şöyle anlatır: “Şeyh Muhammed bin İsmail ile sahrada yürüyorduk. Ben ona; “Ey efendim! Evliyaya yürüme hâlinde özel bir durum var mıdır?” diye sordum. O da; “Evet, tahyiz vardır.” deyince ben; “Tahyiz nasıl olur?” diye sordum. Bana dönerek; “İşte böyle!” dedi ve yerinden, hareket etti. Bir de baktım ki bilmediğimiz bir yerdeyiz. Bana dönerek; “Ey Ahmed! Bizimle önceki bulunduğumuz yer arasında iki aylık yol var.” dedi. İkinci defa hareket etti. Bir de baktım ki yine önceki yerimizdeyiz.”
