Hadis âlimlerinden. İsmi Muhammed bin İsmail bin Yusuf, künyesi, Ebu İsmail es-Sülemî, et-Tirmizî'dir. 280 (m. 893) senesinde Bağdat'ta vefat etti. Ahmed bin Hanbel hazretlerinin kabrinin yanına defnedildi. Rivayet ettiği hadis-i şerifler Sünen-i İbn-i Mace ve Sünen-i Tirmizî'de yer almıştır.
Kendilerinden hadis-i şerif işitip, rivayet ettiği hadis âlimlerinden bir kısmı şuzatlardır: Eyyub bin Süleyman bin Bilal, Sa'id bin Ebu Meryem, Ebu Nuaym, İsmail bin Ebu Uveys, İbrahim bin Hamza, Hasan bin Suvar ve diğer âlimler. Muhammed bin İsmail'den ise İmam-ı Tirmizî, İmam-ı Nesaî, Ca'fer bin Muhammed, Ebu Bekir bin Ebüddünya, Musa bin Harun ve diğer âlimler, İmam-ı Nesaî ve Ebu Bekr el-Hilal, onun sika (sağlam, güvenilir) bir âlim olduğunu söylemişlerdir. Fıkıh ilminde de âlim idi.
Muhammed bin İsmail'in, rivayet, ettiği hadis-i şeriflerden ba'zıları şunlardır:
“Allahü Teâlâ tektir, teki sever, ey Kur'an ehli, tekeri ayet ediniz.”
“Benim bildiğimi eğer siz bilseydiniz, az güler, çok ağlardınız.”
Bağdat'ta İmam-ı Ahmed bin Hanbel hazretlerinin türbesi.
Hadis âlimlerinden olan Muhammed bin İsmail, Ahmed bin Hanbel hazretlerinin kabrinin yanına defnedilmiştir. Ravi zinciri Enes bin Malik'e ulaşan bir rivayeti de şöyledir:
“Bir Cuma günü Badiye ehlinden biri gelip; “Ya Resulallah, kuraklıktan mallar helak oldu. Çoluk çocuk aç kaldı.” dedi. Bunun üzerine Resulullah Efendimiz ellerini kaldırıp dua etti. Eshab-ı Kiram da, Resulullah ile birlikte ellerini kaldırıp, dua ettiler. Daha biz mescitten çıkmadan yağmur yağmaya başladı ve diğer Cumaya kadar devam etti.”
