Evliyanın büyüklerinden. İsmi Muhammed bin İsa bin Ahmed bin Ömer ez-Zeylaî olup künyesi Ebu Abdullah'tır. Doğum tarihi bilinmemektedir. 787 (m. 1385)'te Kızıldeniz sahilinde Luhayye denilen yerde vefat etti.
Vera ve züht sahibi olup çok ibadet ederdi. Birçok kerameti görüldü. Dedesi Fakih Ahmed bin Ömer; “Oğlum İsa'nın bir oğlu olursa ismi Muhammed olsun.” derdi. Doğunca babası onun ismini Muhammed koydu.
Şöyle anlatılır: “Muhammed bin İsa'nın bir çocuğu vardı. Çocuk, badiye Araplarının âdeti üzere, elindeki kılıçla karşısındakiyle oynarken, kılıç o kişinin gözünü çıkardı. Muhammed bin İsa bunu öğrenince o kişiye dua edip gözünü yerine koydu ve üzerine mübarek tükrüğünü sürdü. O anda, Allahü Teâlâ nın izniyle gözü eski hâlini aldı.”
Şöyle anlatılır: “Muhammed ez-Zeylaî'nin bulunduğu kasabada bir mescit yapılırken, bir kişi yüksek bir yerden düştü. Diz kemiği kırıldı. O adamı, Muhammed ez-Zeylaî'ye götürdüler. Muhammed ez-Zeylaî, o kırılan yeri eliyle mesh etti ve dua etti. Bir şey olmamış gibi ayağı iyileşti. O kişi kalkıp diğer insanlarla işe devam etti. Bu mescidin yapılması sırasında bir malı olmadığı, ticaretle ve ziraatle uğraşmadığı, fakir olduğu hâlde Muhammed ez-Zeylaî çok para harcadı.”
Yine şöyle anlatılır: “Bulunduğu beldede uzun süre yağmur yağmadı. Mahsul kurumaya başladı. Halk, Muhammed bin İsa'ya gelerek, yağmur duası yapmasını istediler. O, yağmur duası yapmaya çıktı. Duasının bereketiyle, Allahü Teâlâ o beldeye bol miktarda yağmur ihsan etti.”
