Gümüşhanevî Dergahının son şeyhi. Babası çiftçilikle meşgul olan Emrullah Ağadır. 1267 (m. 1851) senesinde Tekirdağ'ın Kılıçlar köyünde doğdu. 1345 (m. 1926) senesinde İstanbul'da vefat etti. Süleymaniye Camii haziresinde hocasının kabrinin yakınında defnedildi. Kabri, sevenleri tarafından ziyaret edilmektedir.
İlk tahsilini memleketinde gören Mustafa Feyzi Efendi, 1868 senesinde İstanbul'a geldi. Bayezid Camii dersiamlarından ağabeyi Tekirdağlı Mehmed Tahir Efendiden ders okudu. 1883 senesinde icazet, diploma aldı. Aynı sene içinde yapılan rüus imtihanını kazanıp, ders okutabilecek duruma geldi. Dersvekili sıfatıyla Bayezid Camiinde ders okutmaya başladı. 1305 (m. 1887) senesinde kendisine “İbtida-i haric” rütbesi verilerek İstanbul Müderrisliği vazifesi verildi. 1325 (m. 1907) senesinde “Musıla-i Sahn” rütbesiyle Şehzadebaşı İsmail Paşa Medresesi müderrisliğine tayin edildi. Daha sonra dördüncü Osmanî ve dördüncü Mecidî nişanı ile taltif edilerek 1328 (m. 1910) senesinde Huzur dersleri muhataplığına tayin edildi. En son huzur dersinin yapıldığı 1337 (m. 1919) senesine kadar bu vazifesine devam etti. Gümüşhanevî Dergahının son şeyhi Tekirdağlı Mustafa Feyzi Efendi.
Ahmed Ziyaeddin Gümüşhanevî hazretlerine tasavvuf talebesi olan Mustafa Feyzi Efendi, onun önde gelen halifelerinden oldu. İlmiyle ve güzel ahlakı ile insanlara faydalı olmaya çalıştı. Ömer Ziyaeddin Dağıstanî'nin vefatından sonra Gümüşhanevî Dergahına postnişin tayin edildi. İnsanlara İslamiyetin emir ve yasaklarını anlattı. Bu sırada Yeni Camide hadis dersleri okuttu. Birçok talebe yetiştirip hilafet verdi. Serezli Hasib Efendi, Kazanlı Abdülaziz Bekkine, Bursalı Mehmed Zahid (Kotku) Efendi onun hilafet verdiği kimselerdendir. Gümüşhanevî Dergahı postnişinliği vazifesini tekke ve zaviyelerin kapatılmasına kadar sürdürdü. Tekke ve zaviyelerin kapatılması üzerine insanlardan uzak, bir köşede halvete çekildi.
Tekirdağlı Mustafa Feyzi Efendi'nin Süleymaniye Camii haziresindeki kabri.
Son yıllarını ibadet, taat ve Allahü tealanın ismini yâd etmekle geçirdi. İlim, fazilet ve güzel ahlâk sahibi bir zat olan Mustafa Feyzi Efendi, orta boylu, dolgunca olup, sakalının beyazı siyahından çoktu. Devamlı oruç tutar, çok namaz kılar ve Allahü tealanın ismini zikrederdi. Her sene bir kere baştan başlıyarak sonuna kadar Ramuzü'l-Ehadis kitabını okuturdu. Sohbetleri sırasında; Tasavvuf kimseye ar olmamaktır, Tasavvuf gül olup har olmamaktır, Tasavvuf yok olup var olmamaktır Kim anlarsa bunu bürhan var onda. kıtasını sık sık tekrar ederdi.
