Hadis âlimlerinin meşhurlarından. İsmi, Mu'temen bin Ahmed bin Ali; künyesi, Ebu Nasr Bağdadî, es-Sacî'dir. 445 (m. 1053) senesinde doğdu. 507 (m. 1113)'te Bağdat'ta vefat etti.
Ebü'l-Hasan ibni Nekur'dan, Abdülaziz bin Ali Enmatî'den, Ebü'l-Kasım ibni Büsrî'den, Abdullah bin Hasan Hilal'den, Ebu Nasr Zeynebî'den, İsmail ibni Mes'ade'den ve Bağdat'ta bunun tabakasından hadis-i şerif dinledi. Ebu Bekr el-Hatib'den ilk hadis-i şerif işitendir. Bu âlimlerden başka, Beytü'l-mukaddes'te; (Kudüs'te) Ebu Osman ibni Verka'dan, Halep'te; Hasan bin Mekkî Şirazî'den, İsfehan'da; Ebu Amr bin Mende ve tabakasından, Nişabur'da; Ebu Bekr bin Halef ve tabakasından, Herat'ta; “Şeyhülislam Abdullah-ı Ensarî'den” ve tabakasından, Basra'da; Ebu Ali Tüsterî'den ve tabakasından hadis-i şerif işitip öğrendi. Bağdat'ta bir müddet hadis ilmi öğrenmek için çalıştı. Sonra zahit bir zat oldu.
Kendisinden rivayette bulunan zatlar ise; Sa'dü'l-Hayr el-Endülüsî, İbn-i Nasır, Ebü'l-Ma'mer el-Ensarî, Muhammed ibni Ebu Bekr Şeyhî, Ebu Tahir Silefî, Ebu Sa'd Bağdadî, Muhammed bin Fulad ve diğerleri.
Ebü'l-Vakt şöyle demiştir: “Şeyhülislam, Mu'temen bin Ahmed'i gördükçe, onun hadis ilmindeki yüksek derecesini dile getirir; “Bu hayatta olduğu müddetçe, hiç kimse Resulullah Efendimiz söyledi diyerek yalan uyduramaz.” derdi.” Ziya ibni Hibetullah şöyle demiştir. Silefî'den Mu'temen'i sordum; “Hafız, sağlam, ondan daha güzel hadis-i şerif bileni görmedim.” dedi.
Fıkıh ilmini de daha küçük yaşlarda iken Şeyh Ebu İshak'tan öğrenmiştir. Şafiî mezhebinin fıkıh bilgilerinde âlimdir. İbn-i Sabbag'dan Şamil adlı eseri bizzat yazdı. Sonra Şam'a gitti. Kudüs'te bir müddet kaldı. Ebu Nasr Fahî şöyle demiştir: “Mu'temen Herat'ta yirmi sene kadar kaldı. Çok şeyler okudu. Tirmizî'nin Sünen'ini altı defa yazdı. Çalışkan, edepli ve boş şeylerden uzak duran bir zattı.”
Sem'anî'de şöyle demiştir: “Hadis-i şerifleri iyi bilen ve anlayan iki kişi gördüm. Biri Bağdat'ta Mu'temen, diğeri de İsfehan'da İsmail Temimî'dir.” Yahya bin Mende de şöyle demiştir: “Mu'temen bin Ahmed Sacî, babamın yanına gelip ondan hadis-i şerif dinledi. Marifetü's-Sahabe, Et-Tevhid, El-Emali kitaplarını ve İbn-i Uyeyne'nin rivayetlerini okudu. Garaibu Şu'be adlı eseri de okumaya başlayıp, Hazreti Ömer'in ipek giyme hususunda rivayet ettiği hadis-i şerifi okumaya başladıklarında babam vefat etmişti. Sonra İbn-i Tahir'e gidip, ondan da bir miktar okudu...” Vera sahibi (şüphelilerden sakınan), zahit (dünyaya düşkün olmayan), sabırlı bir âlimdi.
