Şafiî mezhebi fıkıh âlimi. Künyesi, Ebü'l-Feth Missisî, Lazikî, Dımaşkî'dir. 448 (m. 1056) senesinde doğdu. 542 (m. 1147) senesinde Belh'te vefat etti.
Ebu Bekr el-Hatib'den, Ömer bin Ahmed Attar Amidî'den hadis-i şerif işitti. Fıkıh ilmini Nasrü'l-Makdisî'den öğrendi. Dımaşk'ta Ebü'l-Kasım ve diğer âlimlerden, Bağdat'ta Asım bin Hasan'dan, Rızkullah bin Abdülvehhab'dan, İsfehan'da Vezir Nizamülmülk'ten ve diğer âlimlerden ilim almıştır. Ebu Bekr Muhammed bin Atik Kayrevanî'den de kelam ilmini öğrendi. Kendisinden ise; oğlu Kasım bin Asakir, İbn-i Sem'anî, Mekkî bin Ali Irakî, Hatib Ebü'l-Kasım Devleî, Hızır bin Kâmil el-Muabbir, Ebü'l-Kasım Abdüssamed bin Harestanî, Hibetullah bin Hazdar bin Tavus ve diğerleri ilim almıştır. Dımaşk'a yerleşip orada hocası Nasrü'l-Makdisî'nin vefatından sonra Gazaliyye zaviyesinde ders verdi. Zamanında Dımaşk'ın en meşhur âlimiydi.
