Hanefî mezhebi fıkıh âlimi. İsmi, Ahmed bin Ömer bin Muhammed bin Ahmed bin İsmail bin Ali bin Lokman bin Şeyhülislam Ebu Hafs en-Nesefî olup; “el-Mecdü'n-Nesefî” diye tanınırdı. 507 (m. 1113)'te doğan Ahmed bin Ömer, Semerkandlıdır. Dedesinden, babasından ve daha pek çok âlimden fıkıh ve hadis-i şerif öğrendi. İlim öğrenmeye karşı, babası gibi çok gayretliydi. 552 (m. 1157)'de Bağdat'tan dönerken Bistam'ı geçince Batınîler tarafından şehit edildi. Bistam'ın Kuf köyüne defnedildi.
Ebu Sa'd onun hakkında şöyle anlattı: “Ahmed bin Ömer, imamlar ve muhaddislerin evladındandır. Fakih, fazıl, vaiz, kemal sahibi bir zattı. Birbirimizi ziyaret ederdik. 551 (m. 1156) yılında Buhara'ya, oradan da hacca gitmek niyetiyle Bağdat'a geldi. Bağdat'ta iki ay kaldı. Bu sırada Emirü'l-Müminîn Muktefî bi Emrillah ve Sultan Muhammed Şah arasında harp vardı. İnsanlar büyük bir sıkıntı içindeydiler. 552 (m. 1157) senesinin Safer ayında Bağdat'tan hacca doğru yola çıktı. Bistam'ı geçip Kümes'e ulaştıklarında, Batınî bozuk fırkasından olan bir grup eşkıya yolu kestiler. Âlimlerden ve hacca giden diğer kafileden, yetmişten fazla insan öldürdüler, Öldürülenler arasında Ahmed bin Ömer de vardı. İkisi boynunda biri başında olmak üzere, üç yerinden yara almıştı. Bistamlılar, Ahmed bin Ömer'i Bistam'a nakletmek istediler. Güneşin tesiri ve sıcağın fazlalığından götüremediler, oraya defnettiler.”
“Mucemü'l-müellifîn”'de “El-Menafi' fî fevaidü'n-nâfi' fî furûi'l-fıhi'l-Hanefî” adlı bir eseri zikredilmektedir.
