Son devir âlimlerinden. 1302 (m.1884)'te Erzurum'da doğdu. Babası zamanın ulemasından Hacı Ahmed Efendi'dir. Annesi Muhibe Hanımdır. Orada ilk tahsiline Ahmediye Medresesinde başlayıp, daha sonra İstanbul'a gelerek, Fatih Medresesine devam etti. Bu medresede Tokatlı Sahir Efendi'den ders alarak, Arapça ve Farsça'yı iyi öğrendi. Okulu bitirince orada fıkıh öğretmeni oldu. Ayrıca Sahn Medresesinde kelam, Darüşşefaka'da kelam, münakehat, siyer-i enbiya, ahlâk derslerini okuttu. Osmanlı Devletinde, Telif Heyeti azası, Mahkeme-i Temyiz-i Şer'iyye Dairesi mümeyyizi, Meclis-i Tedkikat-ı Şer'iyye Dairesi mümeyyizi vazifelerinde bulunduktan sonra, Cumhuriyet döneminde İstanbul müftü muavini ve müftüsü oldu. 1960 senesinde Diyanet İşleri Başkanlığına getirildi. 1391 (m. 12 Ekim 1971)'de 87 yaşında İstanbul'da vefat etti.
Ömer Nasuhi Bilmen'in Edirnekapı'daki aile kabristanı (sağda) ve kabri (solda). Klasik fıkıh ulemasının son temsilcilerinden Ömer Nasuhi Bilmen.
Ömer Nasuhi Bilmen, klasik fıkıh ulemasının son temsilcilerinden kabul edilir. Ömer Nasuhi Bilmen İstanbul müftülüğüne tayin edildiği tarihten itibaren vefat edinceye kadar gerek ilmî ve ahlâkî otoritesi, gerekse samimi dindarlığı ve tevazuu ile güven kaynağı olmuştur. İnançta, ibadet ve ahlâkta Ehl-i sünnet mezhebini şahsında tam bir liyakatla temsil ettiği için herkesin saygı ve sevgisini kazanmıştı. Diyanet İşleri Başkanlığından on ay gibi çok kısa bir süre içinde ayrılmasının sebebi, o günkü yönetimin Türkçe ezan ve benzeri konularda Ömer Nasuhi Bilmen'i kendi politik amaçlarına alet etmeye kalkışmasıdır. Zira Ömer Nasuhi Bilmen dinî meseleler söz konusu olunca asla taviz vermeyen bir yapıya sahipti. Nitekim 1960'lı yıllarda dinde reform imajını Türkiye'nin gündeminde tutmak için büyük çaba gösteren çevrelere karşı, “Bozulmayan bir dinde reform mu olur” diyordu.
Eserleri:
1- Hukuki İslamiyye ve İstılahatı Fıkhiyye Kamusu. 2- Kur'an-ı Kerim'in Türkçe Meali ve Tefsiri. 3- Büyük İslam İlmihali. 4- Eshab-ı Kiram Hakkındaki Müslümanların Nezih İtikatları. 5- Yüksek İslam Ahlâkı. 6- Mübarek Geceler.
