Tabiîn devrinde Medine'de yetişen hadis ve fıkıh âlimlerinden. Adı Sa'd bin İbrahim bin Abdurrahman bin Avf ez-Zührî'dir. Babası İbrahim bin Abdurrahman; dedesi, Cennet'le müjdelenen ve kendilerine “Aşere-i Mübeşşere” adı verilen on kişiden biri olan Abdurrahman bin Avf'tır. Annesi Ümmü Gülsüm bin Sa'd'dır. Ebu İshak ve Ebu İbrahim künyeleri ile meşhurdur. 125 (m. 742) senesinde de vefat etmiştir.
Sa'd bin İbrahim, büyük bir âlimdi. Eshab-ı Kiram'dan birkaçı ile görüşüp onlardan ilim aldı. Hadis ve fıkıh ilimlerinde zamanının en meşhur âlimlerindendi. Hazreti Ebu Bekr'in torunu ve Medine'nin yedi büyük âliminden biri olan Kasım bin Muhammed'le görüştü. Medine kadılığı yaptı.
Eshab-ı Kiram'dan ve Tabiîn'in büyüklerinden olan babası İbrahim ve amcası Hamid ve Ebu Seleme, babasının amcası oğlu Talha bin Abdullah bin Avf, Enes bin Malik, Abdullah bin Ca'fer, Kasım bin Muhammed bin Ebu Bekr, Ka'b bin Malik ve daha pek çok âlimden ilim alıp, onlardan hadis-i şerif rivayet etmiştir. Kendisinden de oğlu İbrahim, kardeşi Salih, Abdullah bin Ca'fer el-Mahzumî, İyad bin Abdullah, Yahya bin Sa'id, Süfyan bin Uyeyne ve daha birçok Hicaz âlimleri, hadis-i şerif rivayetinde bulunmuşlardır. Hadis ilminde sika (güvenilir, sağlam) bir ravi olduğunu birçok âlim bildirmektedir, İbn-i Sa'd onun hakkında; “O, sika bir ravi olup, çok hadis-i şerif rivayet etmiştir.” dedi. Salih bin Ahmed, babasından; “O, sika bir ravi idi. Medine kadılığına tayin edildi. Çok fazilet sahibi bir zat idi.” diye bildirirken İbn-i Main de; “O, sikalığında bir şüphe bulunmayan bir ravidir.” dedi.
Fıkıh ilminde de çok büyük bir âlimdi. Mis'ar bin Kedam bu konuda babasından şöyle bildirir: Sa'd bin İbrahim'e; “Medine'de en fakih kimdir?” diye sordum. Cevabında; “Onların en fakihi, takvası en çok olandır.” buyurdu. Bununla fıkıh ilminin neticesine işaret etti. Takvası, haramlardan sakınması çoktu.
Sa'id bin Uyeyne de onu methederek şöyle bildiriyor: “O, kadı iken sahip olduğu takvayı, bu vazifeden ayrıldıktan sonra da daha fazlası ile devam ettirdi.”
Sa'd bin İbrahim çok ibadet ederdi. Devamlı Kur'an-ı Kerim okur, namaz kılardı. Her zaman oruçlu idi. Ahmed bin Hanbel, onun kırk sene aralıksız her gün (bayram günleri hariç) oruç tuttuğunu haber verdi. Oğlu Ya'kub diyor ki: “Babam, her oturduğunda mutlaka Kur'an-ı Kerim okurdu. Ramazan-ı şerifte çok kerre beni göndererek fakirleri çağırtır, onlarla beraber iftar ederdi.”
Rivayet ettiği hadis-i şeriflerden bazıları şunlardır: Abdullah bin Ca'fer bin Ebu Talib'in; “Resulullah Efendimizin orucu hurma ile açtıklarını gördüm.” dediğini haber verdi.
“Kureyş'ten olan imamlar (emirler) hüküm verdikleri zaman adaletten ayrılmaz, söz verdikleri zaman sözünde durur, kendilerine merhamet edilmesini isteyenlere merhamet ederler. Kim onların yaptığı bu şeyleri yapmazsa, Allahütealanın melekleri ve bütün insanların laneti onların üzerine olur. Allahüteala onların hiçbir amelini kabul etmez.”
Sa'd bin Ebu Vakkas şöyle anlatıyor: “Uhud Harbi'nde Peygamber Efendimizin sağında ve solunda duran beyaz elbiseli iki kişi gördüm. Onları bu günden önce ve sonra hiç görmedim.”
Resulullah Efendimiz; “Ana ve babaya sövmek büyük günahlardandır.” buyurduğunda, Eshab-ı Kiram; “Ya Resulallah! Hiç insan ana ve babasına söver mi?” dedi. O da buyurdu ki: “Evet, (bir kimse) birisinin babasına veya anasına söverse, o da onun anasına veya babasına söver.”
“Bir kimse dinde olmayan bir şey meydana çıkarırsa, bu şey ret olunur.”
Yine şöyle anlatıyor: “Kadisiyye Harbi'nde, iki eli ve iki ayağı kesilmiş, debelenip duran bir adama uğradılar. O kimse o vaziyette iken bile Kur'an-ı Kerim'den; “Nebiler, sıddîklar, şehitler ve salihlerden ve Allah'ın kendilerine ikram ve ihsanda bulunduğu kimselerle beraber oldular. Onlar ne güzel arkadaştırlar!” ayet-i kerimesini okuyordu. Birisi ona; “Sen kimsin, Ey Allah'ın kulu!” dedi. “Ensar'dan (Medineli Müslümanlardan) birisiyim.” diye cevap verdi.
