Şafiî mezhebindeki hadis, fıkıh, usul-i hadis, usul-i fıkh âlimlerinden. İsmi, Muhammed bin Abdullah, künyesi Ebu Bekr olup, Sayrafî lakabıyla tanınır. İlim tahsili için çok çalıştı, çeşitli kitaplar yazdı. 330 (m. 941) tarihinde, Rebiulevvel ayının son Perşembe günü, Mısır'da vefat etti. (Recep ayında olduğu da rivayet edilmiştir.)
Sayrafî; Ahmed bin Mansur Ramadî, İbn-i Süreyc ve daha pek çok âlimden ilim öğrendi ve hadis-i şerif rivayet etti. Kendisinden de Ali bin Muhammed ve ondan sonra gelen âlimler hadis-i şerif rivayetinde bulundu.
O, Şafiî âlimleri arasında usul ve kıyas bilgilerinde en yüksek, geniş anlayışlı, isabetli görüşleri olan fazilet sahibi bir âlimdi. Hadis-i şerif almada çok titiz davranırdı. Bu hususta; “Resulullah'ın buyurmadığı bir hadis-i şerifi, Resulullah'a isnat eden kimsenin, sonradan iyi hâli görünse de rivayetini asla kabul etmeyiz.” demiştir. Esnevî, onun fıkıh ve usulde imam olduğunu bildirdi. Fıkıh usulü hakkında yazmış olduğu kitaplar, bu hususta yazılmış en kıymetli eserlerdendir.
Ebu Bekr el-Kaffal fıkıh usulü hakkında yazmış olduğu kitapta şöyle anlatıyor: “Ebu Bekr Sayrafî; Allahü tealanın yarattığı kulları arasında İmam-ı Şafiî'den sonra usul ilmini en iyi bilendi. Şafiî âlimleri arasında ilk olarak ilm-i şürut'a başlayan odur. Bu hususta çok güzel bir üslupla kitap telif etti.”
Eserleri: Onun kadr-ü kıymetine delalet eden eserlerinden bazıları şunlardır:
1- Kitabün fi'ş-şürut, 2- Kitabün fi'l-icma, 3- Şerhu risaleti'ş-Şafiî, 4- Delailü'l-a'lam alâ Usuli'l-ahkam fî usuli'l-fıkh, 5- Kitabu feraiz.
