Hadis ve Hanefî mezhebi fıkıh âlimi. Künyesi Ebü'l Vahde olup ismi, Muhammed bin Abdüssettar bin Muhammed'dir. 559 (m. 1164) yılında Harezm'deki Cürcan eyaletinin Kerder beldesinde doğdu. Köyüne nisbetle Kerderî, hocası Kadı İmadüddin Ömer Zerencerî'ye nisbetle de İmadî denildi. Şemseddin ve Şemsüleimme lakapları verildi. 642 (m. 1244) yılında Buhara'da vefat etti. Bundan başka iki Kerderî daha vardır. Biri 562 (m. 1166) yılında Halep'te vefat eden, "Tecrid", "Camiu's-sagîr", "Camiu'l-kebir" adlı eserlere şerhler yazan "Hayretü'l-fukaha" sahibi Şemsüleimme Abdülgafur bin Lokman Ebü'l Mefahir Kerderî'dir. Öbürü ise, 827 (m. 1423) senesinde vefat eden, "Bezzaziyye" fetva kitabı ve "Menakıb-ı İmam-ı Ebu Hanife" adlı eserleri ile meşhur olan İbn-i Bezzaz Muhammed bin Muhammed Kerderî'dir. Her ikisi de Hanefî mezhebi fıkıh âlimlerindendir.
Şemsüleimme Ebü'l Vahde Muhammed Kerderî'nin ilimdeki üstünlüğünü göstermek için, ders aldığı hocalarının ismini söylemek kâfi gelir. O, zamanın Hanefî mezhebi fıkıh âlimlerinin imamlarından ders almıştır. İlim öğrendiği hocalar arasında, "Hidaye" sahibi Şeyhülislam Burhaneddin Ali Mergınanî, "Şir'atü'l-İslam" kitabının yazarı İmamzade Bedreddin Semerkandî, Şeyhülislam Ebu Abdullah Nasireddin Muhammed bin Süleyman Uşî, Allame Bedreddin Abd bin Abdülkerim Versekî, Şerefeddin Ebu Muhammed Ömer bin Muhammed bin Ömer Ukaylî, Kadı İmadüddin Ebü'l-A'lâ Ömer bin Muhammed Zerencerî, Zeyneddin Attabî, Nureddin Ebu Muhammed Ahmed bin Muhammed Sabunî, Fahreddin Hasan bin Mansur Kadı Han ve daha birçok âlim vardır.
Allahü tealanın salih kullarının kitaplarında, hafıza ve kalblerinde asırlardır muhafaza edilen ilmi, salih amel işlemek ve Allahü tealanın kullarına öğretmek için, âlimlerin önlerine diz çöküp öğrendi. Durup dinlenmeksizin çalıştı. Niyetinin Allahü tealanın rızasını kazanmaktan başka bir şey olmamasına gayret etti. Dünya malına hiç değer vermedi. Hep ahiretini kazanmak için çalıştı. Merhametinin çokluğundan dolayı, Allahü tealanın kullarını da Cehennem ateşinden kurtarmak için gayret etti. Vaktini ilim öğrenmek, ilim öğretmek ve ibadet etmekle geçirdi. Fıkıh ve usûl ilimlerinde zamanının güneşi oldu. Ebu Zeyd Debbusî'den sonra Buhara'da yetişen en büyük âlim olduğunda ulemanın ittifak ettiği Şemsüleimme Kerderî, cömertlikte, insanlara merhamette, çok ibadet etmekte, dünyaya ehemmiyet vermemekte, Allahü tealanın emir ve yasaklarına riayet etmekte, Resulullah'ın sünnetine yapışmakta ve güzel ahlâkta zamanının en önde gelenlerindendi.
Bildiklerini öğretmek ve emr-i ma'rûfta bulunmak için sık sık insanlara nasihat eder, Allahü tealanın emir ve yasaklarına tâbi olmayanların Cehennem ateşinden kurtulamayacaklarını bildirirdi. Pek çok talebe yetiştirdi. Hamidüddin Darirî, Muhammed bin Nasr Buharî, Muhammed bin İlyas Mabergî, Hafızüddin Ebü'l-Berekat Nesefî, Ebü'l-Muzaffer Zahirüddin Muhammed Buharî, Ebü'l-Fadl Şerefeddin Kaşanî, kız kardeşinin oğlu Haherzade Bedreddin Muhammed bin Mahmud Kerderî ve daha birçok âlim onun ilminden istifade etti. Onlar da hocalarından öğrendikleri ilmi Allahü tealanın rızası için yaymaya gayret ettiler.
Pek çok kıymetli eserin de müellifi olan Şemsüleimme Muhammed Kerderî'nin eserlerinden bazıları şunlardır: 1- "El-Hakkü'l-mübin fî def-i Şu'behati'l-mübettılin", 2- "Ed-Dürretü'l-münifiyye fî intisari'l İmami'l-a'zam Ebu Hanife".
