Şafiî mezhebi fıkıh âlimlerinden. Künyesi Ebü'l-Fadl; lakabı Şerefeddin'dir. 575 (m. 1179) senesinde Musul'da doğdu. 622 (m. 1225)'te orada vefat etti. Derin âlim ve faziletli bir zattı.
Şirazî'nin, Şafiî mezhebi fıkıh bilgilerine dair Et-Tenbih adlı eserini şerh etmiştir. İmam-ı Gazalî hazretlerinin İhyau ulumiddin adlı kıymetli eserine Sagîr (küçük) ve Kebir (büyük) iki muhtasar yazmıştır. İhya'dan ezbere ders verirdi. İlme dair çok şey ezberlemiştir. Çok âlim yetiştirmiş olan Erbilli bir aileye mensup idi. Babası, dedesi ve amcası, zamanının âlimlerindendi. Kendisini ilimde, babası yetiştirmiştir. Babasından sonra, Melikü'l-muazzam Muzafferuddin bin Zeyneddin'in Erbil'deki medresesinde ders verdi.
İbn-i Hallikan, Vefeyatü'l-a'yan adlı eserinde şöyle kaydetmiştir: “Ben, daha çok küçük yaşta iken onun derslerinde bulundum. Onun gibi ders anlatan birini daha işitmedim. Hacca gidinceye kadar Erbil'de ders verdi. Hacdan dönüşünde Erbil'de bir müddet daha kaldı. Sonra 617 (m. 1220) senesinde Musul'a döndü. Kahiriyye Medresesi'nin idaresi ona verildi. Vefat edinceye kadar bu işi yürütüp ders verdi. Öyle bir zattı ki, onu her hatırladığımda dünya gözümde küçülür.”
