Şafiî mezhebi fıkıh âlimi. İsmi Ahmed bin Ahmed bin Abdülhâlık bin Abdülhayy es-Süyutî el-Kahirî olup lakabı Veliyyüddin'dir. 813 (m. 1410) senesi sonlarında, Kahire'deki Nasıriyye Medresesi'nde doğdu. 891 (m. 1485) senesi Safer ayının on sekizinde Pazar gecesi Kahire'de vefat etti. Ertesi gün kılınan cenaze namazına, çok kalabalık bir cemaat katıldı. Sa'idü's-süada Sûfiyyesi'nin mezarlığına defnedildi.
Veliyyüddin Ahmed, Fakih Hasan el-Amilî'nin yanında, Kur'an-ı Kerim'i, fıkıh ilmine dair El Umde ve El-Minhac kitaplarını, ayrıca Cem'u'l cevami' ile Elfiyetü İbn-i Malik'i ezberledi. Bu ezberlerini Veliyyüddin Irakî'ye ve bazı âlimlere okudu. Cemaleddin Abdullah ibni Alaeddin Ali el-Hanbelî'nin yanında da İbn-i Hişam'ın Es Sire adlı eserini ve diğer eserlerini başından sonuna kadar okudu.
Veliyyüddin Ahmed hazretlerinin müderrislik yaptığı Mısır'daki Tabressiyye Medresesi (sağda) ve Doğduğu Nasırıyye medresesi (solda).
İbn-i Hacer Askalanî, İbni Cezerî, İbn-i Mısrî, Zeyneddin Zerkeşî, Mecdüddin İsmail, Şihabeddin el-Vasıtî, et-Televanî, İbn-i Tahhan, İbn-i Berdis ve birçok âlimden hadis-i şerif dinledi. Muhibbüddin bin Nasrullah'tan Sahih-i Buharî'yi okudu. Şerefeddin Sübkî'den fıkıh ilmini öğrendi. Feraiz ilmini Ebü'l-Cud el Benbî'den öğrendi. Ayrıca; Mecdüddin el-Bermavî, Şemseddin el-Hicazî, el-Vefaî, el-Kayanî, Burhaneddin el-Ebnasî el-Hınnavî ve Alemüddin Bülkinî'den de ilim öğrendi.
Velîyyüddin Ahmed, tahsilini tamamladıktan sonra Sahric Mencek'te imamlık, hocası Sübkî'den sonra Tabressiyye Medresesi'nde müderrislik, Cemaliyye Medresesi'nde hem tasavvuf hocalığı hem de baş müderrislik vazifesi yaptı. Ayrıca İbn-i Tulun Camii'nde Necmeddin bin Kadı Aclun'un isteğiyle fıkıh hocalığı, Nasıriyye Medresesi'nde Ebü'l-Adl el-Bülkinî'den sonra hocalık ve Darüladl müftülüğü yaptı. Sultanın önünde, Celaleddin İbnü'l-Emanet'in yerine hadis-i şerif okudu. Ayrıca birçok yerlerde idarecilik yaptı.
Veliyyüddin Ahmed hazretlerinin fıkıh müderrisliği yaptığı İbn-i Tulun Camii. Velîyyüddin Ahmed, tevazu sahibi, akıllı, yaşamasında orta hâlli davranan, ibadet yapmayı ve geceleri namaz kılmayı çok seven bir zattı. Defalarca hacca gitti. En son olarak 870 (m. 1465) senesinde hacca gitmiştir. Eminüddin el-Aksarayî'nin tayiniyle kadı oldu. Bu vazifede iken, vakıflar ile ilgili bir tetkik sonucu, bu vakıflardan hakkı olanlarla, hakkı olmayanları ayırdı. Bir süre sonra bu vazifeden azledildi. Vefat edinceye kadar başka vazife almadı.
