Hatıralarımı yazsam roman olur...

Yazmak istediğim asla unutamayacağım öyle çok hatıram var ki; yazabilsem roman olur...

Enver Ören ağabeyi'yi yakinen hiç göremedim. Kendileri de benim varlığımdan haberdar değillerdi ama Türkiye'nin her yerinde; sıcak bir tebessüme
maddi manevi yardıma muhtaç birilerinin var olduğunu Firasetleriyle biliyorlardı ki; onlara ulaşabilmek için Yayın kuruluşlarını vesile ettiler.
"Türkiye Gazetesi ve TGRT-FM ile öğretmenimiz, hocamız ve ağabeyimiz olarak tanıdık kendilerini...
Saliha abla ve Serpil'le de TGRT-FM aracılığıyla tanışıp can dostları olmuştuk. Sık sık buluşup sevinçlerimizi kederlerimizi paylaşıyorduk.
Serpil ev almış taşınalı epey olmuştu. Mevsim kış ve hava soğuktu. Semt olarakta birbirimize uzaktık bu yüzden defalarca niyetlenmiş ama gitmek kısmet olmamıştı.

Kısmet o güneymiş. 22 Şubat 2013...
Cuma gününe sözleşmiş ve Serpil'in evinde buluşmuştuk. Sevinç ve muhabbetle kucaklaştık. Sunulan ikramlardan sonra dualar ettik herkesi dualarımızda yad ediyorduk.
Saliha abla kalbimden geçenleri hissetmişcesine: "Enver Ören beye'de dua edelim.Rabbim kendilerine acil şifalar versin. Bizim birbirimizi tanımamıza vesile oldu.
Sizin gibi iyi insanları tanıdığım için çok mutluyum."dedi.
Gözlerim doldu. Enver Ören ağabeyi unutmak mümkün müydü? Güler yüzleriyle, engin merhametleriyle, maneviyatlarıyla hep yanıbaşımızda hep bizimleydil
Her üçümüzde yıllardır TGRT-FM nin öğrencileriydik. Dünya ve ahret saadetinin yollarını öğrenmiştik.
Kıymetli büyüğümüz sadece bize değil, bütün dünyaya baba,öğretmen, hoca ve de ağabeyiydiler.
Çeşitli vesilelerle insanları bir araya getirmiş, sevmeyi, sevilmeyi, gülümsemeyi tavsiye ederek "Güler yüz ve tatlı dil iki cihan saadetinize vesile olur." buyurmuşlardı.
Huzurun ebedi saadetin yollarında insanliğa rehberdiler. Enver Ören ağabeyi tanımak, anlıyabilmek, kıymetli öğütlerini hayata geçirebilmek büyük nimetti.
Rabbime binlerce Hamt ve Senalar olsun ki bizde nasiplilerdendik. Yüz yüze görüşebilmek kısmet olmasa da, TÜRKİYE GAZETESİ ve TGRT-FM ile bizlere ulaşarak her derdimize derman oldular.
Ne zaman yüreğim daralsa, ne zaman öfkelensem, ne zaman nefsimin zulmetine uğrasam hemen bir TÜRKİYE alır bütün satırları okurdum.
Sanki içinde bulunduğum durumdan haberdarmışcasına bana hitap eden nasihat dolu satırlarla karşılaşırdım. Hiç unutmam yine çok bocaladığım bir dönemde,
"Sorun söyleyelim" köşesine bazı sorular göndermiştim. Cevabı gelmekle kalmamış bana "Seadeti Ebeddiyye" ilmihalini hediye olarak göndermişlerdi.
Bu bir hazineydi ve yıllardır yanımdan hiç ayırmadım. Birçok yakınıma alıp hediye ettim.

Hayatta çok ezilmiştim. Fakirlikle imtihan olmuş, hor ve hakir görülmüştüm. Ezik büyümüştüm, güçsüz ve aciz bir kişiliğim vardı. Şahsıma yapılan haksızlıklara karşı koyamıyor kendi kendime kahrederek isyana sürükleniyordum. Enver Ören ağabeyim manevi ellerini uzatarak bana güç verdiler.
Türkiye'mde "Hayatım Roman" köşesiyle bana dertlerimi sevinçlerimi bu köşede paylaşmamı tavsiye ettiler. Bu köşeye yıllarca gözyaşlarımı yazdım. TÜRKİYE'm ve TGRT-FM en iyi arkadaşım olmuşlardı. Hatta bir okuldu benim için. Çok şeyler öğrendim kişilik kazandım. Dini bilgilerim ve kültürüm arttı. Bu sayede haksızlık karşısında konuşabilen, birçokları tarafından takdir edilen, aranılan bir insan olmayı başarabilmiştim. Hayatı öğrenmeme, zorluklarıyla baş etmeme vesile olan Hocamı, öğretmenimi ağabeyimi nasıl aklımdan çıkarabilirim ki... Çok rahatsız olduklarını öğrendiğim günden beri kolum kanadım kırılmıştı. Dış yüzüm gülsede içim kan ağlıyordu.
Tıpkı Enver Ören ağabeyim gibi; Gündüz gülümsüyor geceleri ağlıyordum. Mübarek günde ellerimizi açmış kendilerine dua ederken içimde sebebini bilemediğim bir sızı oluşmuştu. Dostlarıma veda edip evime dönerken içimdeki huzursuzluk devam ediyordu.
Bir halsizlik bir dermansızlık sarmıştı bedenimi. Oturduğum koltukta içim geçmişti. Ani bir sıçrayışla uyandım. yatsı namazımı kılmak için hazırlanmaya koyulduğumda saat 21. 45 şi gösteriyordu sanırım. Oğlum telefonla konuşuyor; "İnnalillahi ve inna ileyhi raciun." diye mırıldanıyordu. Yanına gittim. Donuk gözlerle yüzüme baktı: "Anacım çok üzüleceksin Enver Ören ağabeyi aramızdan ayrılmışlar deyiverdi. Emir büyük yerdendi seven sevdiğine yürümüştü. Donup kalmıştım. Ağlıyamıyordum.
Birden gülümseyen sıcak bakışları beliriverdi karşımda. Gözlerim bir çağlayan gibi coşmuştu. Yağmur misali çenemden yuvarlanıp zemini ıslatan yaşlara şaşırmamıştım. Bütün ömrümce akan gözyaşlarımın toplamından daha fazlaydı. Benki Ana baba acısı, evlat acısı ve daha birçok sevdiklerimin acısını yaşamış uzun gözyaşları dökmüştüm. ve 57 yaşımdaydım. Gözlerimde bu kadar yaş kalmasına şaşırmıştım. Demek ki sadece gözlerim değil, bütün azalarım ağlıyor, göz pınarlarımdan çağlayan olup akıyordu...

"Ölmeden önce ölünüz" buyurulmuştu. Bunu çok kereler denemiş ama becerememiştim. Sevgi Ören ağabeyim bunu da becermeme vesile oldular. Bedenen aramızdan ayrılarak bu dünyadan tamamen soğumama vesile oldular.
Elbette ki kıymetli büyüğümüz arkalarında bıraktıklarıyla kıyamete kadar gönüllerde ve dualarda yaşıyacaklar. Ama nefes alıp verdiklerini yaşadıklarını bilmek daha bir huzur ve güç kaynağımızdı.

Enver Ören ağabeyim, hocam öğretmenim, yer yüzünde bu bedenin kalmasına ne kadar izin verilmiştir bilmiyorum ama nefesim tükeninceye kadar; sizin emanetlerinize daha çok zaman ayıracağım. Tek dileğim, sizinde dileğiniz gibi; Allahü teala'nın huzuruna ak yüzle çıkabilmek ve ebedi seadette sevdiklerime kavuşabilmek olacaktır. Sizin en büyük dua ve talebiniz insanların kurtuluşa erişebilmeleriydi. Mekanınız cenneti a'lâ olsun. Siz asla unutulamazsınız...
Atilla Necla Koç