Kaydet
|
“Kim bilir kaç gün yüzümüz gülmedi, moral bozukluğu yaşadık. Ancak her şey unutuldu”
O sene 17 Ağustos Pazartesi saat gece 03.02 idi. Dikili’deydik. Sabah Balıkesir’e dönecektik. Hafif bir sarsıntı hissettim fakat uykulu hâlimle ne olduğunu tam anlayamamıştım, zira kaldığımız ev Dikili’nin yukarı mahallelerinden birinde olup kayalık zemin olması hasebiyle sağlam ve depreme dayanıklıydı; bu sebepten sarsıntıyı fazla hissetmiyorduk. Tabii eski bir ev olup duvarları kalın ve sağlamdı...
Sabah kalktığımızda elektriklerin kesilmiş olduğunu fark ettik. Pilli radyoyu açıp haberleri dinledik. Gölcük, Sakarya, Kocaeli ve İstanbul çevresinde büyük bir zelzelenin vuku bulduğunu, can ve mal kaybının çok fazla olduğunu söylüyordu.
Öğleden sonra memleketimiz Balıkesir’e varıp, eve girdiğimizde eşyaların yerli yerinde durduğunu, sadece bir duvar saatinin yere düşüp kırılmış olduğunu gördük. “Buna da şükür” deyip duvarlarda çok az birkaç önemsiz sıva çatlağı olduğunu görünce rahatladık. Büyük ihtimal saatin asılı olduğu çivi sağlam değildi. Ancak tanıdıkların, komşuların söylediğine göre Balıkesir de çok sallanmış. 45 saniye süren, İstanbul ve çevresinde Richter ölçeğine göre 7,4 büyüklüğünde hissedilen bu deprem, o bölgeye kuş uçumu 300 km mesafede olan Balıkesir’e tahminen 6 büyüklüğünde bir deprem gibi tesir etmişti.
Büyük gerilim hatlarının ve trafo merkezlerinin zelzeleden hasar görmesi nedeniyle Balıkesir’de de cereyan kesintisi olmuştu. Ancak birkaç saat içerisinde arızalar giderilip şehre elektrik verildi. Televizyonu açtığımızda korkunç gerçeği gördük. Helikopterle havadan çekilen görüntüler, enkazlar felaketin ne derece büyük olduğunu açık açık ortaya koyuyordu. Petrol rafinerisindeki yangın da büyüktü...
Birkaç gün TV kanallarında eğlendirici program yayınlanmadı, "yas" ilan edildi. Tabii evlerimize girmeye bile korktuğumuz zamanlar olmakla birlikte hayat zamanla normale döndü. Kuzey Marmara fay hatları ve diğer fay hatları ile ilgili yorumlar, deprem bölgesinden görüntüler günlerce devam etti. Kim bilir kaç gün yüzümüz gülmedi, moral bozukluğu yaşadık. Ancak, “ateş düştüğü yeri yakar” misali her şey kısa sürede unutuldu. DEVAMI YARIN
