Feraiz, matematik, astronomi ve Hanbelî mezhebi fıkıh âlimi. Künyeleri, Ebü’l-Mehasin, Ebu Ahmed olup; ismi, Abdülhalim bin Abdüsselam bin Abdullah bin Teymiyye’dir. 627 (m. 1230) yılında Urfa yakınlarında Harran’da doğdu. Doğum yerine nisbetle Harranî denildi. Allahü tealanın dinine hizmetlerinden dolayı Şihabeddin lakabı verildi. 682 (m. 1284) yılında Şam’da vefat etti.
İlk tahsiline babasından öğrendikleriyle başlayan Abdülhalim ibni Teymiyye, küçük yaşta babası ile birlikte seyahate çıktı. Halep’te; İbn-i Revaha, Yusuf bin Halil ve daha birçok âlimden ilim öğrendi. Fıkıh bilgilerini babasından tahsil etti. Babasının vefatından sonra yerine geçti. Beldenin âlimi oldu. Babasının fetva ve hatiplik vazifelerini üstlendi. Hey’et (astronomi), hesap ve feraiz (miras hukuku) ilimlerinde âlim oldu. Oğullarıyla beraber, 667 (m. 1268) yılında Şam’a göç etti.
Şam’da Hanbelî mezhebi âlimlerinin ileri gelenlerinden oldu. Bir camide vaaz eder, Cuma günleri de hutbe okurdu. Aynı zamanda, Sekriyye Darülhadis’inde ders verirdi. Vefatına kadar bu vazifeleri hiç aksatmadı. İşlerini yalnız Allahü tealanın rızası için yapardı. O’nun rızası için ilim öğrenir, yine O’nun rızası için ilim öğretirdi. Güzel ahlâkta, alçak gönüllülükte, insanlara merhamette, vera ve takvada, dünyaya ehemmiyet vermemek hususunda zamanının en ileri gelenlerindendi.
Değişik ilimlere dair pek çok eser yazan Abdülhalim ibni Teymiyye, birçok talebe yetiştirdi. Bunlar arasında, oğulları Ebu Muhammed ve Ebü’l-Abbas da vardı. Oğlu ve talebesi olan Ebü’l-Abbas Ahmed ibni Teymiyye, bu mübarek âlimden çok istifade etmiş, birçok ilimde âlim olmuş ise de, meleklerin hocası olan şeytan gibi, gurur ve kibiri onun sapıtmasına sebep olmuştur. Yalnız kendisinin sapıtmasıyla kalmamış, birçok kimsenin de doğru yoldan ayrılmasına sebep olmuştur.
