Fıkıh ve hadis âlimlerinden. İsmi Seyfeddin Abdullah bin Ömer bin Ebu Bekr el-Makdisî el-Hanbelî olup, künyesi Ebü’l-Kasım’dır. Şam’ın Kasiyun beldesinde 559 (m. 1164) senesinde doğdu. Bağdat’ta ilim tahsil etti ve özellikle fıkıh, feraiz, hılaf ve münazara ilimlerinde çok mahir oldu. Ebü’l-Beka’dan nahiv dersleri aldı; Ebu Ali’nin Efsah kitabını ezberledi. Ayrıca aruz ilmini öğrendi ve bu konuda eserler yazdı. 586 (m. 1190) senesinde Harran’da vefat etti.
El-Beha Abdurrahman şöyle demektedir: “Abdullah bin Ömer çok zekiydi. Onun zekasına Bağdatlılar hayret ederlerdi. Hocasından gördüğü dersi bir veya iki defada ezberlerdi. Ben ise ezberleyene kadar çok uğraşırdım. O hılaf ilminde çok tanındı. Haramların çoğundan sakınan, şüpheli şeylerden korktuğu için mubahların çoğunu terk eden, vera sahibi bir kimseydi.”
Muvaffakuddin’e Abdullah Makdisî hakkında sorulduğunda şöyle cevap verdi: “Abdullah küçük yaşta Bağdat’a gitti ve orada pek çok âlimden ilim tahsil etti. Fıkıh öğrenip iyi bir fakih oldu. Çok güzel konuşur, güzel yazı yazardı. Ebü’l-Vefa hakkında kitap yazdı. Daha sonra Şam’a gelip bizimle gazaya katıldı. Ardından Harran’a gitti ve orada Şevval ayında, çok genç yaşta vefat etti.”
