Hadis, tarih, fıkıh ve nahiv âlimi, hatip ve kâtip. İsmi Abdülmüheymin bin Muhammed bin Abdülmüheymin’dir. 675 (m. 1276) yılında doğdu. Septî ve Hadramî nisbet edildi. 749 (m. 1348) yılında Tunus’ta Zellac’ta vefat etti, oraya defnedildi.
Kuzey Afrika’da Septe’de ilim tahsiline başlayan Abdülmüheymin Hadramî, İbn-i Ebu Rebî, Ebu Salih Kenanî ve İbn-i Gammaz’dan ilim öğrendi. Ebu Bekr ibni Ubeyde, Hilafü’l-Kabsurî, Ebu Ca’fer bin Zübeyr, Ebu Abdullah Muhammed bin Humeys Tlemsanî, Abdülaziz bin İbrahim Hevarî, Muhammed bin Muhammed Kettanî Tlemsanî, İbn-i Abdülhadî, Eberkuhî, Halil Meragî ve Ebu Hayyan Dimyatî gibi âlimler onun hocaları arasındaydı. Hadis ilminde yükseldi. Hadis rivayet edenler ve hadis âlimleri hakkında geniş ve sağlam bilgilere sahip oldu. Fıkıh bilgilerinde ilmi çok yüksekti. Arabî ilimlerde, nahiv ve kitabet ilminde zamanının meşhurlarından oldu. Hitabeti çok iyi idi. Merinî Sultanı Ebu Sa’id ve Ebü’l-Hasan Ali ile sohbet etti. Onlara reisülküttablık yaptı. Müslümanların rahat ve huzur içinde yaşamaları için çalıştı. Sultana nasihatlarda bulundu. Sultan Ebü’l-Hasan Ali ile beraber Tunus’a gitti. Orada vefat etti.
Birçok âlime ilim öğreten Abdülmüheymin Hadramî’nin talebeleri arasında, İbn-i Haldun, İbn-i Merzuk, Abdullah bin Ebü’l-Kasım Cezzî Gırnatî gibi âlimler de vardı. Kendi hususi kütüphanesinde üçbinin üzerinde seçme kitabı muhafaza eden Hadramî, hocalarının hayatını anlatan bir kitap yazdı. Ancak bu kıymetli eser, daha kendisi hayatta iken kayboldu.
