Fıkıh ve hadis âlimi. İsmi Muhammed bin Akil bin Ebü'l-Hasan bin Akil el-Balisî el Mısrî eş-Şafiî'dir. Künyesi Ebu Abdullah olup lakabı Necmeddin'dir. 660 (m. 1262)'de doğdu, 729 (m. 1328) senesi Muharrem ayının ondördünde vefat etti. Karafe Kabristanı'na defnedildi.
Balisî; Şam'da Fahr bin Buharî'den, Kahire'de İbn-i Dakiku'l-îd'den hadis-i şerif dinledi ve ilim öğrendi. Bir müddet İbn-i Dakiku'l-îd'in yanında kaldı. Onun yerine kadı vekilliği yaptı. Bilbisî'de, İbn-i Cema'a'dan sonra kadılık vazifesine atandı. Ayrıca Dimyat, Üşmum ve Hüseyniyye'de kadılık yaptı. Bu vazifenin yanında, Taybersiyye, Muizziyye ve daha başka medreselerde müderrisliklerde bulundu. Bu medreselerde birçok talebe yetiştirdi.
Balisî'nin kazancı az olduğu hâlde çok isar sahibiydi. (İsar; kendi ihtiyacı varken, ihtiyacı olan birisine yardımda bulunmak, başka ihtiyaç sahibini kendisine tercih etmek demektir.) Zamanında fetvalar hususunda ona müracaat edilirdi. Taceddin Sübkî, Zehebî ve İsnevî, onu Hakk'a olan bağlılığı ile övmüşlerdir. Vera sahibi olup haramlardan ve şüphelilerden son derece kaçınırdı. Faziletli olması, dine bağlılığı ve devamlı ilimle meşgul olmasıyla meşhurdu.
Eserleri: Necmeddin Balisî, fıkha ve hadis ilmine dair birçok eser yazmıştır. Bunlardan bazıları şunlardır:
1- Muhtasaru Tirmizî.
2- Şerhü't-Tenbih: Şafiî fıkhına ait bir eser olup Şirazî'nin eserinin şerhidir.
3- Telhisü'l-mu'in.
