Şafiî mezhebi fıkıh âlimi ve kadı olan bu mübarek zatın künyesi Ebu Ali, ismi ise Hasan bin Abdullah (veya Ubeydullah) bin Yahya'dır. Doğduğu yer olan, Bağdat yakınlarındaki Bendenic köyüne nisbetle Bendenicî denilmiştir. Kadı Ebu Ali Bendenicî adı ile meşhur olmuştur. 425 (m. 1034) yılında Bendenic'de vefat etmiştir.
Birçok yeri dolaşıp çok sayıda âlimden ilim öğrenen Bendenicî'nin en meşhur hocası, fıkıh ilmini öğrendiği Ebu Hamid İsferainî'dir. Kadı Ebu Ali Bendenicî, Şafiî mezhebinin fıkıh bilgilerini ezberlemiş ve bu mezhepte büyük bir âlim olmuştur. Bağdat'ta Mansur Camii'ndeki makamında ders verir, âlimlerin ve halkın suallerini cevaplandırırdı. Müslümanların sorduğu meseleleri derinliklerine inerek inceler, yanlış fetva vermekten çok korkardı. Bir ara kadılık da yapan Bendenicî, ağzından yanlış bir söz çıkar veya uygunsuz bir iş yaparım düşüncesiyle Allahü tealadan çok korkardı. Bazen fetva verirken korkusundan sarardığı görülürdü.
İlme ve ibadete son derece düşkündü; Allahü tealanın rızasına uygun olmayan bir iş veya sözle vaktini zayi etmezdi. Onu tanıyan âlimler, “Ebu Hamid İsferainî'nin en kıymetli talebesi” olduğunu ifade etmişlerdir. Ömrünün sonuna doğru Bendenic'e gitmiş ve orada vefat etmiştir.
Bendenicî'nin çok sayıda talebesi vardı. İbn-i Kesir, El-Bidaye ve'n-Nihaye adlı eserinde; “Onun talebesinin misli yoktu” diyerek talebe çevresinin genişliğini ve niteliğini vurgulamıştır. Ancak bu talebelerin kimler olduğu hakkında kaynaklarda detaylı bilgi bulunmamaktadır.
Eserleri: Bendenicî birçok kıymetli eser kaleme almıştır. Bunlardan Şafiî fıkhına dair olan şu iki eseri meşhurdur:
-
1Kitabü'l-Cami'
-
2Kitabü'z-Zahire
