Evliyanın büyüklerinden. Künyesi Ebu Abdullah olup, ismi, Muhammed bin Ahmed el-Mukrî'dir. Ebu Abdullah; Yusuf bin Hüseyin Razî, Abdullah Harraz, Muzaffer Kirmanşahî, Rüveym bin Ahmed, İbn-i Cerirî ve İbn-i Ata'nın sohbetlerinde bulundu. Onlardan ilim öğrendi. Cüneyd-i Bağdadî'yi gördü. Ahmed bin Hanbel'in oğlu Abdullah'tan da ilim öğrendi. Evliyanın en çok fetva vereni, en cömert, en güzel ahlâklı, himmetçe yüksek olanı, vera ve takva sahibi bir âlimdi. 366 (m. 976) senesinde Nişabur'da vefat etti. Kendisine çok miktarda mal miras kalmıştı. Bağ, bahçe ve ev hariç, hepsini fakirlere sadaka olarak dağıttı. Tek başına ve herkesten uzak olarak hacca gitti. Kardeşi Ebü'l-Kasım da kendisi gibi evliya idi.
Hocalarından Abdullah Harraz ona şöyle nasihat etti: “Sana üç şey tavsiye ederim. Birincisi, tam bir gayret ve itaatle farzları yerine getir. Bu hususta hırslı ol. İkincisi, Müslüman cemaatine, topluluğuna hürmet et. Üçüncüsü ise kendini ve hatıra gelen dağınık düşünelerini iyi bilme.” Ebu Abdullah el-Mukrî buyuruyor ki: “Sadık fakir; hiçbir şeyi olmadığı hâlde, her şeye sahip olandır.” “Fütüvvet; kızdığı kimseye karşı güzel huylu olmak, hoşlanmadığı kimseye ihsanda bulunmak ve kalbinin nefret ettiği kimse ile hüsn-i sohbette bulunmaktır.”
“Kişi, din kardeşlerinin ve dostlarının hizmetinden böbürlenirse, Allahü teala ona öyle bir alçaklık verir ki, kat'iyyen ondan kurtulamaz.”
