Osmanlılar zamanında yetişen âlimlerin büyüklerinden. İsmi, Hanîf İbrahim Efendi olup, Divan-ı hümayun hocalarından idi. Doğum tarihi bilinmemektedir. 1217 (m. 1802) senesinde vefat etti. Kaynaklarda iki adet daha Hanif İbrahim vardır. Sevdiklerinden şair Pertev Efendi onun vefatına tarih olarak;
“Hüzn ile naçar tarihin dedim,
Adn'e mahviyyet ile gitti Hanîf.”
beytini söylemiştir. Şeyhülislam Arif Hikmet Bey'in zikrettiğine göre, evvelce Baltacılar zümresinden idi. (Baltacılar, Osmanlılarda saray muhafız alayında olanlara verilen isimdir.) İlim ve irfan sahibi, kalemi kuvvetli bir zattı.
Âlimlerden ilim tahsil eylemişti. Bir ara resmî memurluktan ayrılıp inzivaya çekildi. Tasavvuf yoluna yöneldi. Bundan sonra Hicaz'a gitti. Haccı ifa ettikten sonra İstanbul'a döndü. Hanif İbrahim Efendi, bundan sonra ömrünün sonuna kadar eser yazmakla, ilim neşretmekle meşgul oldu.
Evliyanın büyüklerinden Muhammed Emin Tokadî'nin halifelerinden olan Müstakimzade Süleyman Sa'deddin Efendi, aynı zamanda Hanif İbrahim Efendi'nin de sohbet meclislerinde bulunmuştur. Ona ait olduğu kesin olan eserleri şunlardır:
1- Siyer-i Mekkî ve Medenî.
2- Şerh-i Tufan-ı Marifet.
3- Hasil-i Hacc-i şerif Menazil-i Haremeyn'dir.
1189 (m. 1775) senesinde vefat eden, Şifa-i şerif şarihi (şerh edicisi) İbrahim Hanif Bey başka olup, o da yüksek bir zattı.
Osmanlı Müellifleri; cilt-1, sh. 281
