Arabî ilimler ve Hanefî mezhebi fıkıh âlimi, edip ve şair. Künyesi, Ebu Sa'id olup; ismi, Abdurrahman bin Muhammed bin Muhammed bin Aziz bin Yezid Hakim'dir. 357 (m. 968) yılında Nişabur'da doğdu, İbn-i Dust adıyla meşhur oldu. 431 (m. 1040) yılında vefat etti.
İbn-i Dust, temel din ve alet ilimlerini öğrendikten sonra, ilk önce yakın çevresindeki âlimlerden ders aldı. Bilhassa Hanefî mezhebi fıkıh bilgileri ve nahiv ilmi üzerinde çalıştı. Sıhah adlı eserin sahibi İsmail bin Hammad Cevherî, Üstad Ebu Bekr Muhammed bin Abbas Taberî, Hakim Ahmed ve Bişr-i İsferainî ve daha birçok âlimden ilim öğrenip hadis-i şerif yazdı. Edebiyat bilgilerinde, eskilerin şiir ve güzel sözleri üzerinde ve Hanefî mezhebi fıkıh bilgilerinde âlim oldu. Horasan âlimlerinin ileri gelenlerinden sayıldı.
Allahü tealanın dinine hizmet edebilmek için çok çalıştı. Her işini Allahü tealanın rızası için yapardı. Aza kanaat eder, elindekini fakirlere verir, kendisine yetecek kadar mal ayırırdı. Züht ve takvada eşsizdi. Çok ibadet eder, gündüzlerini oruçla geçirir, geceleri de namaz kılardı. Vakitlerini ya ilim öğrenmek, ya öğretmek veya ibadet etmekle geçirirdi. İnsanlara nasihatlarda bulunur, herkesin Allahü tealanın dinini öğrenmekle mükellef olduğunu, öğrenmemek için hiçbir mazeretin makbul olmayacağını bildirirdi. Birçok talebe yetiştirdi. Ömrünün sonuna doğru kulağı hiç duymaz oldu. Kendisi okur, meclisinde bulunanlar da dinler veya yazarlardı. Kendisinden, Ebu Abdullah Farisî ve daha birçok âlim ilim öğrenip rivayetlerde bulundu.
Usûl kitaplarını tashih eden ve edebiyat kitapları tasnif edip, divanlar tertip eden İbn-i Dust'un birçok eser yazdığı biliniyorsa da, Er-Reddü ale'z-Zecacî adlı eserinden başkası hakkında malumat bulunmamaktadır.
