Fıkıh, hadis ve lügat âlimi. İsmi Mahmud bin Selman (Süleyman) bin Fehd el-Halebî olup künyesi Ebü’s-Sena’dır. Lakabı ise Şihabeddin’dir. 644 (m. 1246)’da Halep’te doğdu. 725 (m. 1325)’te Şam’da vefat etti. Cenaze namazında devlet erkanı ve kalabalık bir cemaat hazır bulundu.
İbn-i Fehd, Şam’da; Rıda bin el-Burhan ibni Abdüddaim, Yahya bin Nasıh el-Hanbelî ve birçok âlimden hadis-i şerif dinledi ve rivayette bulundu. Fıkıh ilmini Şeyh Şemseddin bin Ebu Ömer’den, nahiv ilmini Şeyh Cemaleddin bin Malik’ten, edebiyat ilmini de Mecd bin ez-Zahir’den öğrendi. Nazım ve nesir türünde çok mahir oldu.
İbn-i Fehd, Şam’dan Mısır’a gitti. İlmî üstünlüğünden dolayı, herkesten hürmet ve itibar gördü. Çok Kur’an-ı Kerim okur, dua eder ve namaz kılardı. Kadı el-Fadıl’dan sonra onun bir benzerinin görülmediği bildirildi. Ondan farklı olarak, çok kıymetli ve güzel kasideler söyledi ve divanlar yazdı. Belagat ilminde üstün derecedeydi.
Zehebî onun hakkında; “İbn-i Fehd, itikadı sağlam, çok ibadet eden, sohbeti tatlı, faziletleri çok bir zattı” demektedir.
İbn-i Fehd Halebî’nin Divan’ı sayılan Ehne’l-menaih fîesne’l-medaih adlı eserinin yazma nüshasının ünvan sayfası (sağda) ve ilk sayfası (solda). Eser Melik Suud Üniversitesi Kütüphanesi No: 148’de kayıtlıdır.
Eserleri: Birçok eser yazdı. Bazıları şunlardır:
1-Zeylü ale’l-kâmil li İbni’l-Esir,
2-Ehne’lmenaih fî esne’l-medaih,
3-Zeyl alâ zeyl kutb el-Yünunî,
4-Makamatü’l-uşşak,
5-Menazilü’lahbab ve menaretü’l-elbab,
6-Hüsnü’t-tevessül ila sınaati’t-terassül.
