Fıkıh ve tarih âlimlerinden. İsmi Ahmed bin Hiccî bin Musa bin Ahmed es-Sa'dî'dir. Künyesi Ebü'l-Abbas, lakabı Şihabeddin'dir. 751 (m. 1350) senesinde Şam'da doğdu. 816 (m. 1413)'te orada vefat etti. İbn-i Hiccî ismiyle tanınmıştır.
Zamanının âlimlerinden ilim öğrendi. Kur'an-ı Kerim'i, “Et-Tenbih” ve benzeri kitapları ezberledi. Pek çok hadis âliminden hadis-i şerif işitti. Çeşitli beldelerde bulunan âlimlerden icazet aldı. Çok kitap okuyup inceledi. Fıkıh ilmini; babasından, Şeyh Şemseddin bin Kadı Şühbe, Kadılkudat Behaeddin Ebü'l-Beka ve diğer âlimlerden öğrendi.
Zamanın âlimlerinden olan Ezra'i'den, Hasenî'den, İbn-i Kadî ez-Zebdanî'den, İbn-i Hatib Yebrud'dan, el-İzzî'den, Kadı Taceddin Sübkî'den ve Şemseddin Musulî'den de ilim öğrendi. İbn-i Kesir ve İbni Rafi'den de hadis-i şerif nakletti. Ebü'l-Abbas el-İnan ve diğer âlimlerden de nahiv ilmini öğrendi. Şam'ın Şafiî mezhebi medreselerinin çoğunda ders okuttu ve Emeviyye Camii'nin hatipliğini yaptı. Yıllarca kadılık da yaptı.
Birçok eser yazmıştır. Bunlardan bazıları şunlardır: İbn-i Hiccî Tarihi diye de bilinen Ez-Zeyl ala Tarihi İbn-i Kesir adlı eseri meşhurdur. El-Bidaye ve'n-Nihaye kitabına zeyl olarak hazırlanmıştır. Yazma nüshası Berlin Staatsbiblothek No: 9453'te kayıtlıdır.
Diğer eserleri günümüze ulaşmamış olup şunlardır: El-Mu'cem, Ed-Daris min ahbari'l-medaris, Şerhu'l-Muharrer, Cem'u'l-müfterik, Ez-Zeyl ala Vefeyatı İbn-i Rafî ve İbn-i Hacer Askalanî'ye nisbet edilen Münebbihat.
