Hadis âlimlerinden. İsmi İbrahim bin Muzaffer, künyesi Ebu İshak el-Bağdadî, el-Harbî, lakabı Burhaneddin'dir. 546 (m. 1151)'de doğdu. 620 (m. 1223) senesinde Musul'da vefat etti.
Bağdat'ta; İbn-i Batî, Ebu Tahir Ahmed bin Ali bin Ma'mer el-Hüseymî, Ebu Ali bin er-Rahbî, Ebu Bekr bin Nakur, Nasrullah Kazzaz, Fahrünnisa Şühde binti Ahmed bin el-İbirî ve diğer âlimlerden hadis-i şerif işitti. Hanbelî mezhebi fıkıh bilgilerini öğrendi. Ali ibni Cevzî'den vaaz dersleri aldı. Musul'da İbn-i Muhacir'in medresesinde Darülhadis bölümünde baş müderrislik yaptı. Musul'da ve Sincar'da hadis-i şerif rivayet etti, vaazlarıyla Müslümanlara ilim öğretti.
Nasuh İbnü'l-Hanbel şöyle demiştir: “Ehl-i Sünnet âlimlerinden olup faziletli bir vaizdi. Musul'da onun gibi hadis-i şerif bilen ve onun gibi vaiz yoktu.”
Münzirî de dedi ki: “O, faziletli ve dinin emirlerine, yasaklarına titizlikle uyan bir âlimdi. Ondan icazetimiz var.” İbnü's-Saî de; “Kıymetli bir zat olup Bağdat'a defalarca gelmiştir.” dedi. Güzel şiirleri olup bunların birinin manası şöyledir:
“Bu dünya, sevinecek yer değildir. Dünyanın aldatmasından ve tuzaklarından çok kork, sakın! İnsan, nefsi ve malı ile sevinip oyalanırken, bir taraftan da dünyalık toplar. Nihayet ölüm gelip onu yakalayıverir, ecel şerbetini içer. Ölüm gelip çattığı zaman, onu geri çeviremez! Ölen kimse, şayet toprak altından, mezardan konuşabilseydi derdi ki: “Ey insan, gücünün yettiği kadar güzel amel işle!”
