Hanefî mezhebi fıkıh âlimlerinden. İsmi Ebu Bekr bin Ebi'l-Kasım bin Ahmed bin Muhammed bin Ebu Bekr bin Muhammed bin Süleyman Yemenî'dir. İbnü'l-Ehdel ismiyle meşhur oldu. Seyyiddir. Nesebi Hazreti Hüseyin'e dayanır. 984 (m. 1576) senesinde Yemen'de doğdu. 1035 (m. 1626) senesi Cemaziyelevvel ayında, Yemen'in Maht köyünde vefat etti.
İbnü'l-Ehdel, Nefhatü'l-Mendel adlı eserinde hayatını şöyle anlattı: “Yemen'de, Hille denilen yerde dünyaya geldim. Dedelerimin kabirleri de buradadır. Babamla 988 (m. 1581) senesinin Zilhicce ayında Selame adlı köye gittik ve oraya yerleştik. Burada Şeyh Salih Ahmed bin İbrahim Mezcacî'den Kur'an-ı Kerim'i öğrendim ve ezberledim. Babamın emri üzerine, evimizdeki kardeşlerime ve evimize yakın camide başkalarına Kur'an-ı Kerim öğretme işiyle meşgul oldum. Bu arada Elfiye'yi ezberledim, ilme karşı şevk ve rağbetim arttı. Bütün gün ve geceler ilim öğrenmeye çalıştım. Kitap elimden düşmedi. Daha sonra babam beni alıp ilimde yükselmem için Zebid şehrine götürdü. Orada fıkıh tahsiline başladım. Fıkıh ilmini; fakih Muhammed bin Abbas'tan, nahiv ilmini; Muhammed bin Yahya Mutayyib'den öğrendim. O sırada babam beni evlendirmek istedi. Lakin ben evlenince hanımımın üzerindeki haklarını ödeyemeyeceğim düşüncesi ve ilim tahsilinden mahrum kalacağım endişesi ile çok korktum. Neticede evlendim. Fakat evlendikten sonra da ders ve müzakereden geri kalmadım. Zebid'de altı sene kadar ilim tahsiline devam ettim. İlim öğrenmekten başka düşüncem olmadı. Muhammed bin Burhan Mahallî, Ali bin Abbas, Ahmed Naşirî, İbrahim bin Muhammed, Sıddîk bin Muhammed Has, Ahmed bin Cemal, Abdülbakî bin Abdullah, Zeyneddin bin Sıddîk Mezcacî'den ilim öğrendim. Tasavvuf yolunun edebini de Seyyid Abid bin Hüseyin ile Şeyh Zeyneddin Sıddîk Mezcacî'den öğrendim.
İbnü'l-Ehdel'in "Şerhu'l-Feraidi'l-behiyye" adlı eserinin kapak sayfası.
İcazet (diploma) aldım. Seyyid Muhammed bin Ebu Bekr Ehdel, Abdullah bin Ahmed Decaî, Seyyid Makbul bin Meşhur, Muhammed Alevî, Abdurrahman bin Davud Hindî, Abdülfettah Sabunî gibi zâtların ve başkalarının sohbetlerinde bulundum.”
İbnü'l-Ehdel, bütün hocalarından icazet alıp ilim ve edepte üstün bir dereceye yükseldi. Zamanının bir tanesi oldu. Çok ibadet ederdi. Üstün bir zekası vardı. Züht ve vera sahibiydi. İlmiyle amel ederdi. Vakitlerini ilim öğrenmek, öğretmek ve ibadetle geçirdi. İnsanlara fetvalar verip müşküllerini çözdü. Büyük bir evliya olan dedesine çok benzerdi. Harameyn'deki âlimlerden de icazet aldı. El yazısıyla çok kıymetli eserler yazdı.
Eserleri:
1- El-Ehsabü'l-aliyye fi'l-ensabi'l-Ehdeliyye,
2- El-Beyan ve'l-A'lam bi mühimmati ahkâmı erkani'l-İslam,
3- Ed-Dürretü'l-Bahire fi't-tehaddüsi bi şey'in mi'n-ni'amillahil batına ve'z-zahira,
4- Nefhatü'l-mendel fî teracim-i Sâdâti'l-Ehdel,
5- Nazmu Istılahati's-Sûfiyye,
6- Nazmü't-Tahrir,
7- Nazmü'l-Varakat,
8- Nazmü'n-Nuhbe,
9- Manzumetün fi's-sivak,
10- Et-Ta'likü'l-madbut.
11- Şerhu'l-Feraidi'l-behiyye.
