Tlemsan'da yetişen Malikî mezhebi âlimlerinin büyüklerinden. İsmi Abdurrahman bin Muhammed bin Abdullah et-Tlemsanî olup künyesi Ebu Zeyd'dir. İbnü'l-İmam diye tanınır. Doğum tarihi bilinmemektedir. Hayatı hakkında kaynak eserlerde fazla malumat bulunmayan İbnü'l-İmam, 743 (m. 1342) senesinde Tlemsan'da vefat etti.
Kardeşi Ebu Musa İsa bin Muhammed de çok büyük âlim olup bu iki kardeş, küçüklüklerinden itibaren ilim tahsil ederek yetiştiler. Zamanlarında bulunan Malikî mezhebi âlimlerinin önderleri, hocaları durumuna geldiler. Zamanın sultanı Ebü'l-Hüseyin el-Merinî ile görüşürler. Sultan da onları sever ve hürmet ederdi.
Bu iki büyük âlimin yetiştirdikleri talebelerden İmam-ı Mukrî şöyle anlatıyor: “İbnü'l-İmam ve kardeşi Ebu Musa, gençliklerinde memleketleri olan Tlemsan'dan çıkıp Tunus'a gittiler, İbn-i Cema'a, İbnü'l-Kattan, El-Mercanî ve başka âlimler ile görüşüp sohbetlerinde bulundular. Sekizinci asrın başlarında Tlemsan'a döndüler. Emirü'l-müslimîn Ebu Ya'kub'un yanına vardılar. Daha sonra bu iki fakih (fıkıh âlimi) kardeş, 720 senesi civarında doğuya doğru seyahate çıktılar. Alaeddin-i Konevî ve Telhis kitabının sahibi Celaleddin-i Kazvinî ile karşılaştılar. Onların huzurlarında Sahih-i Buharî'yi dinlediler. Sapık İbn-i Teymiyye ile münazara ederek, onun bozuk fikirlerini reddettiler. Ona karşı Ehl-i Sünnet'i müdafaa ederek, onu susturdular.”
Yine Mukrî diyor ki: “İbnü'l-İmam Abdurrahman bin Muhammed, Allahü Teâlâdan korkan âlimlerdendi.”
Şerif et-Tlemsanî, Ebü'l-Fadl ibni İmam, İmam-ı Mukrî, Ebu Osman el-İkbanî, Hatib ibni Merzuk ve Ebu Abdullah Yahsubî gibi âlimler ondan ilim öğrenmişlerdir.
Şerh alâ İbn-i Hacib el-Fergî onun yazdığı kıymetli eserlerdendir.
