Malikî mezhebinde meşhur fıkıh âlimi. İsmi, Abdülmelik bin Abdülaziz bin Abdullah bin Ebu Seleme el-Macişun et-Teymî'dir. Künyesi, Ebu Mervan İbnü'l-Macişun'dur. Babası aslen İsfehanlı olup hadis hafızlarından idi. 164 (m. 780) senesinde Medine'de vefat etti. Macişun, Farsça Mâ hi kân kelimesinden gelir ve iki yanağı kırmızıyla karışık beyaz renkte demektir. İbnü'l-Macişun 212 (m. 827) senesinde Medine'de vefat etti.
İmam-ı Malik, babası Abdülaziz bin Abdullah, dayısı Yusuf bin Ya'kub, Müslim bin Halid ez-Zencî, Abdurrahman bin Ebu Zinad, İbrahim bin Sa'd ve zamanının diğer âlimlerinden ilim alıp hadis-i şerif rivayet etmiştir. Rivayet ettiği hadis-i şerifler Sünen-i Nesaî'de ve Sünen-i İbn-i Mace'de, yer almıştır. Kendisinden ise Ebu Rebi' Süleyman bin Davud, Ammar bin Talut, Amr bin Ali es-Sayrafî, Malikî fakihi Abdülmelik bin Hubeyb, Ali bin Harb et-Taî, Ebu Utbe Ahmed bin Ferec el-Hicarî ve diğer âlimler hadis-i şerif rivayet etmişlerdir.
Abdülmelik bin Abdülaziz, fıkıh ilminde meşhur bir âlimdi. Ayrıca gayet fasih ve güzel konuşurdu. Zamanında fıkhî meseleler ona sorulurdu. Mus'ab ez-Zübeyrî şöyle demiştir: “Abdülmelik bin Abdülaziz, Medinelilerin fetva için müracaat ettikleri bir âlim idi.” İmam-ı Malik'in fıkhını Hicaz'da neşredenlerdendi. İmam-ı Malik ile beraber zamanında Medine'nin en büyük iki âlimi idiler.
İbnü'l-Macişun'un itikat ve fıkıh konularında risaleler yazdığı kaynaklarda belirtilmekte, ancak bu konulardaki bir eseri günümüze ulaşmamıştır.
Talebesi, Yahya bin Ahmed Mu'zel şöyle demiştir: “Hocam da bu dünyadan göçüp gitti. O fasih ve güzel konuşan dilleri artık konuşmuyor. Toprak onun dilini de yiyip susturdu. İşte bütün bunları düşünüyorum da, gözümde dünyanın değeri büsbütün düşüyor. Öyle ki, dünya gözümde kıymetsiz bir şey derecesinde kalıyor.”
