Kıraat âlimi. Fıkıh ve hadis âlimlerinden. İsmi Ahmed bin Abdullah bin Abdurrahman bin Abdullah bin Ulvan el-Esedî el-Halebî'dir. Lakabı, Kemaleddin'dir. Babasının dedesi olan meşhur âlim Abdullah bin Ulvan hazretlerine nisbetle, İbnü'l-Üstad diye tanındı. 611 (m. 1214)'te, başka bir rivayette 621 (m. 1224) senesinde doğdu. 662 (m. 1264) senesi Şevval ayında vefat etti.
İbnü'l-Üstad Esedî; dedesi Abdurrahman, Sabit bin Müşerref, İbn-i Ravzebe (bu zatın ismi Ravzene ve Rüziyye olarak da rivayet edilmiştir.), İftihar el-Haşimî ve başka âlimlerden ilim öğrendi. Kendisinden ise; Hafız Ebu Muhammed ed-Dimyatî ve başka zatlar ilim öğrenip rivayetlerde bulundular.
İbnü'l-Üstad Esedî el-Halebî, fıkıh, hadis ve başka ilimlerde âlimdi. Amcasından sonra Halep kadılığında bulundu. Şam (eyaleti) kadısı Nasır'ın yanında büyük bir değeri vardı. Herkes tarafından sevilirdi. Halep, Tatarlar tarafından alınınca, Mısır'a göç etti. Orada Mennezili'l-İzz ve Kerahiyye medreselerinde ders verdi. Halep geri alınınca, tekrar Halep'e döndü ve orada kadı oldu. Orada birkaç ay ikamet ettikten sonra vefat etti.
Bir taraftan kadılık ve talebe yetiştirmek ile meşgul olurken, bir taraftan da bazı kıymetli eserler yazmıştır ki, bu kıymetli kitaplardan ikisinin ismi, Şerhü'l-Vesiti'l-Gazalî ve Haşiyetün alâ fetavai İbn-i Salah'tır. Eserlerindeki güzel sözleri, onun faziletine ve büyük bir zat olduğuna delalet etmektedir.
